Rothko's doeken zijn vloekende spuuglelijke onaffe rechthoeken

Rothko hield van echte helden.

Razend maakten die doeken me, echt woest, ik wilde naar huis, een stanleymes ophalen.Beeld reuters

Ik had een ingezonden brief, wat voor een columnist toch een soort plakplaatje van de juf is. Zeker als er geen zonnetje op het plakplaatje staat afgebeeld, of een klavertje vier, maar een flinke drol. Dan heeft je stukje iets 'losgemaakt'. Jammer genoeg ging de brief niet over een column, maar over een interview - dat heb ik weer.

Wat was er nou, in een interview over Joost Zwagerman had ik gezegd dat ik Mark Rothko een oplichter vind. Onzin, vond de briefschrijver, een meneer uit Zutphen die zich grondig in 's mans handel en wandel had verdiept, waarbij niets erop wees dat 'Marc Rothko mensen willens en wetens had misleid om er zelf beter van te worden.' Mijn hart brak bij het lezen van Marc met een c - ik stelde me voor dat ik zelf een brief naar de Volkskrant had gestuurd, om het op te nemen voor bijvoorbeeld Alvis, wanneer ze die weer eens door de pindakaas met banaan hadden getrokken, en dat ik precies dán, juist als het erom ging, zijn naam verkeerd zou spellen, en hoe ik me dan de volgende ochtend zou voelen.

Verdrietig, vrees ik.

Nou, helemaal niet erg hoor, meneer uit Zutphen. Kan gebeuren. Het komt vast niet oprecht over, maar ik meen het. De vraag in uw brief is namelijk terecht, ik zou ook willen weten waarop die ongefundeerde verdachtmaking gebaseerd is.

Nou ja, op mijn artistieke onderbuikje, denk ik, en dus in feite gewoon op Rothko's meuk, misschien omdat u en ik geacht worden er sublieme kunst in te herkennen. Toen Joost nog leefde, verzweeg ik mijn twijfels hieromtrent zedig, zo meeslepend en inspirerend kon hij uitpakken over de Seagram Murals, ik hoorde liever de Zwaag óver Rothko, dan dat ik met een devoot smoeltje langs al die vloekende spuuglelijke onaffe rechthoeken schuifelde - wat ik heus wel gedaan heb, eerst in het Tate Modern, en vorig jaar in het Haags Gemeentemuseum, waar de verzamelde vlekken werden tentoongesteld. Niet allemaal, gelukkig; Obama, las ik, heeft er een paar in het Witte Huis hangen, waarvan ik zeg: hangen laten, misschien zuigen ze Trump op, of moet hij ervan huilen.

Zelf werd ik ook emotioneel, maar op een andere manier - razend maakten die doeken me, echt woest. Ik wilde naar huis, een stanleymes ophalen, of in ieder geval H. C. Andersens De nieuwe kleren van keizer bewerken voor toneel, of een lijvige roman schrijven waarin alleen miljoen keer 'lees mijn poep, Henk van Os' stond, of anders Koos Alberts uit zijn rolstoel duwen op een hete plaat, als subliem eindpunt van de moderne dans.

Zal wel barbaars zijn. Maar ach, zelf was Rothko een enorme hork. Weigerde Andy Warhol een hand te geven - wat tot daaraantoe is. Maar hij zei ook, schrijft Joost ergens: 'Beethoven heeft de ironie van een kinkel op een boerenerf. Denk ik aan Beethoven, dan denk ik: hoe kan een mens in zijn composities op de wereld reflecteren zonder enige vorm van heroïek? Het ontbrak Beethoven aan iedere denkbare vorm van heldhaftigheid. Mozart bezat die heroïek wel.'

Hahaha. Wat een grappige man. In zijn atelier draaide de vlekkenkampioen, tevens uitvinder van de Engelse drop, de hele dag Don Giovanni. Meer Mozart had hij niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden