Roos en Ten Damme zingen Lennon het mooist

Boegeroep voor Henk Westbroek die Julia om zeep helpt: tijdens een Lennon-avond scheiden de fans feilloos kaf en koren...

Eén ding weet je zeker wanneer je donderdagavond de Amsterdamse Melkweg betreedt voor Give Peace A Chance - Ode aan John Lennon: je krijgt een avond lang onsterfelijke liedjes te horen. Nummers als Imagine, Working Class Hero, Help, In My Life, Mother, I Feel Fine hebben hem op de dag af 25 jaar overleefd. Ze beïnvloeden iedere nieuwe generatie muzikanten.

Fijn idee ook om muzikanten van jong tot oud bij elkaar te zetten op een podium, en allemaal een liedje van Lennon te laten zingen. Kunnen ze het niet aan? Geen probleem, drie minuten later komt er weer een ander. Een dertigtal Nederlanders werd gerecruteerd uit de nieuwe lichting rock-`n-roll-bands (Voicst en Gem), de oude lichting (Claw Boys Claw, Fatal Flowers, Normaal, The Scene), het theater (Freek de Jonge, Hadewych Minis) en andere min of meer bekende Nederlanders.

De organisatie had zelf song-suggesties aangeleverd. Armand met Working Class Hero, Bennie Jolink met I`m A Loser en Freek de Jonge in de weer met God: dat zijn op papier al schitterende vondsten. Jammer dat Freek de Jonge uiteindelijk kiest voor Yer Blues. Tegen het eind komt hij op met een laptop. Verwacht hij belangrijke e-mails of krijgt hij die paar Lennon-regels niet uit het hoofd geleerd? Rocken kan hij in elk geval wel en de vrees dat hij de avond naar zich toe zal trekken, blijkt ongegrond. Iedereen stelt zich dienstbaar op, iedereen doet erg zijn best voor de uitverkochte zaal, voor het merendeel bezet met mannen die nog precies weten waar ze waren op 8 december 1980.

De vrouwen overtuigen het meest. Lucretia van der Vloot (Instant Karma), Ellen ten Damme met Love (schitterend gezongen aan de witte vleugel), maar ook de onbekende 17-jarige Roos (uit Roosbeef). Dat is nog te verklaren: je vergelijkt hun zang minder met die van de schrijver. Opmerkelijker is dat de minder bekende, vaak jongere artiesten de gevestigde orde op hun nummer zetten. Thé Lau bakt er niets van met I Am The Walrus, Ernst Jansz wil per se ook Love zingen, maar waarom wordt door zijn afgrijselijk valse zang niet duidelijk. Het ergst van allemaal is Henk Westbroek, die het tedere Julia om zeep helpt met dronkemansgebulder.

Een hartstochtelijk boegeroep valt hem ten deel. Het publiek kiest voor de underdog en voor artiesten die wél hun best doen. Voor Johan met een mooi meerstemmig Nowhere Man, Anneke Giersbergen (The Gathering) met Strawberry Fields Forever. Het barst in Nederland van de kleine ego`s met mooie stemmen, daar doen een paar grote ego`s die vals zingen vanavond niks aan af. De opbrengsten gaan naar War Child. Ambassadeur Marco Borsato, die vanavond iets anders te doen heeft, mag tevreden zijn: de organisatie stort `minimaal` vijf euro per kaartje. Dat maakt deze erg leuke, door Acda & De Munnik soepel gepresenteerde avond ook nog nuttig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden