Ronnie Flex trapt op Paaspop met een daverende show het buitenfestivalseizoen af en nieuw talent als Ares en Eut staat te dringen

Traditioneel klinkt op het driedaagse festijn in Schijndel Nederlandstalige pop, metal, dance en hoempa.

Door Robert van Gijssel

Een daverende show van Ronnie Flex in de enorme Apollohal, voor ruim tienduizend vibende festivalgangers, náást optredens van Bløf en de deathmetalband Obituary. Een zoals altijd schitterend aangekleed festivalterrein, waar pop, rock en dance, carnaval en kermis op wonderlijke wijze samengaan. Het driedaagse popfestival Paaspop is een curieus festival, vooral omdat het zo veel uiteenlopende culturen samenbrengt.

Van metal tot Nederlandstalige pop, van bonkende dance tot hoempa en karaoke; het is altijd feest in de weilanden rond de maneges in Schijndel en niemand lijkt zich te storen aan die tombola van stijlen. Sterker nog: die mix is de charme van festival, dat ieder jaar met meer liefde uit de grond lijkt te worden getrokken.

Maar Paaspop is natuurlijk ook, al jarenlang, de traditionele aftrap van het buitenfestivalseizoen. En dus een soort glazen popbol waarin je bandjes ziet schemeren die het weleens kunnen gaan maken, en die festivalseizoen 2018 kleur kunnen geven.

Ook al traditiegetrouw doorkruisen we het festivalterrein, van de tenten Apollo tot Phoenix en Roxy, om te signaleren op welke bands en acts we dit jaar moeten gaan letten op de immer uitdijende Nederlandse festivalweiden.

Ares

Niet iedereen heeft het in de gaten, maar Paaspop is al jarenlang een springplank voor Nederlands hiphoptalent. En het festival met de meeste Nederlandse hiphop binnen de poorten. Natuurlijk zijn de sterren present, van Ronnie Flex tot Broederliefde, Josylvio en De Jeugd van Tegenwoordig. Maar daaronder dringt de nieuwe generatie. Zoals het hoort.

Ares uit Oosterhout is naar eigen zeggen een beetje klaar met het hiphopcultuurtje. Hij wil vooral liefdesliedjes maken, en rappen over hartzeer. Hij doet dat wel opmerkelijk vrolijk en aanstekelijk, vroeg in de vrijdagmiddag. De tent loopt gelijk vol met het jongste deel van het Paaspoppubliek, dat door mysterieuze krachten naar álle hiphop toe wordt getrokken.

Ares speelt leuke en energieke dancetracks als Ze Hoort Bij Mij: stampend meezingvoer voor de hiphopkids. Hij heeft een ontwapenende en antiheld-achtige podiumuitstraling en laat een mooi melodieuze woordenstroom vloeien, waarmee hij onherroepelijk zieltjes wint op Paaspop. En dan experimenteert hij op zijn nieuwe tracks, zoals Rovers van album Prins, ook nog met scheurende rockgitaartjes. Ares is goed bezig.

EUT

Wie de Nederlandse band met de wat onaantrekkelijke naam EUT op Eurosonic/ Noorderslag even had gemist, kan op Paaspop inhalen. En dat blijkt hard nodig, want EUT is echt een heel knap rockbandje.

Zangeres Megan de Klerk beschikt over een belachelijke berg podiumcharisma, en zij draagt haar vijfkoppige band. Maar dat zou niet eens nodig zijn, want de bandleden zijn stuk voor stuk uitstekende muzikanten die de stekelige en soms wat gekunstelde rockliedjes van EUT live als dikke anthems van het podium blazen. De single Bad Sweet Pony klinkt als de beste Amerikaanse indie, met weerbarstige en transparante gitaartjes en een ronkend refrein, dat het nietsvermoedende publiek in de Roxy echt even uit de sneakers speelt.

EUT begint net en heeft dus geen enorm oeuvre. Maar de band heeft toch voldoende reliëf in het repertoire zitten om een show van drie kwartier spannend te houden. De harde track How Did You Know bijvoorbeeld dreunt als een dikke dansvloerrocker door de tent. Wat een leuke band.

Vuur

Een nieuw Nederlands metalbandje mag je Vuur niet noemen. Vuur is een band rond zangeres Anneke van Giersbergen, die in deze nieuwe gedaante kennelijk terug wil keren naar haar oorsprong. Die van de gothic-metal dus, het genre dat Van Giersbergen mede in het leven riep met haar prachtige band The Gathering, begin jaren negentig.

Van Giersbergen had na The Gathering een rijke carrière, ook ver buiten de harde rock, maar in een band als Vuur is zij toch op haar best. Fijn om die feeërieke zanglijnen weer eens te horen naast strakke riffs, zonder opsmuk en de pompeuze orkestrale versieringen die het genre de laatste jaren in een bedenkelijke richting hebben geduwd.

De liedjes van de vorig jaar verschenen debuutplaat doen het goed in de grote tent Phoenix. Het zijn beschaafd evoluerende progrocktracks, die toch niet oeverloos doorpielen op muzikale thema’s maar steeds thuiskomen in best pakkende refreinen. De solo’s van de meestergitarist Jord Otto zijn als klaterende bergbeken: sprankelend en fris, en technisch gewoon perfect. Alleen al voor hem zou je de band opnieuw willen opzoeken, op vele festivals in aantocht.

Blackwave

De Belgen hebben ieder jaar een prominente plek op Paaspop - het zal wellicht met de geografische ligging te maken hebben. De Paaspop-zaterdag wordt afgetrapt door het Antwerpse Blackwave, een hiphopband die dáár al heel groot is maar het hier nog even moet maken.

Of dat gaat lukken, valt te bezien. Blackwave wil funkende live-hiphop spelen, in de traditie van The Roots en vele anderen. Dus staan er blazers op het podium, naast gitaren en drums en de zanger en de MC. En Blackwave funkt ook wel losjes, alleen ontbreekt het aan echt meeslepende tracks. De single Big Dreams blijft nog hangen, vooral vanwege de sterke raps. Maar daarna komen er toch echt teveel vormloze nummers voorbij, die worden volgehangen met van die nietszeggende funkkreetjes, van ‘move right up’, tot ‘make you wanna jump, jump’ en ‘you can run but you can’t hide’ en nog veel meer. Blackwave is dan toch teveel een band die iets heel graag wil nadoen.

Cartiez

Het zit Cartiez niet mee, op de vroege zaterdagavond. De Rotterdamse synthpoprapper staat in de Roxy geprogrammeerd tegelijkertijd met hiphopkanon Ronnie Flex, die de Apollotent aan reepjes speelt. Een naargeestig lege zaal is zijn deel, en wat Cartiez ook doet om het publiek naar binnen te trekken, het blijft leeg.

Wie de moeite heeft genomen toch naar Cartiez te gaan – of wie er in de Apollo niet meer bij paste – beleeft een ontzettend leuke show. Al was het maar vanwege de geheel vrouwelijke band die de zanger uit Frans-Guyana om zich heen heeft gebouwd. En dan vooral die heerlijke bassist, die tevens de gesmeerde tweede stem verzorgt in lijzige synthfunktracks die soms ook vermomd lijken als smartlappen uit het Oudhollandse liedschrijfhandboek.

Cartiez is ook nog een fijne showman. ‘Kom naar voren, ik bijt niet’, roept hij naar die armzalige veertig man publiek. ‘Iemand een blikje bier anders? Please?’

Paaspop, 30/3 t/m 1/4, Schijndel.

Meer over