Ronkend rood betoog

Op zijn knieën ging hij niet, maar Jeremy Corbyn was uiteindelijk wel bereid om de hand te kussen van koningin Elizabeth bij zijn beëdiging als lid van de koninklijke adviesraad. Eerder al had de republikeinse Labour-leider een witte vlinderdas gedragen bij een staatsbanket en een poging gewaagd om het volkslied mee te zingen. Zijn kameraden moeten van dit 'verraad' hebben gegruwd.

Owen Jones bijvoorbeeld. Deze denker van het corbynisme heeft een ronkend betoog geschreven tegen de gevestigde orde, nu in het Nederlands vertaald als Het establishment, compleet met een bolhoed op de cover. In zijn visie wordt het Verenigd Koninkrijk bestuurd, of naar de filistijnen geholpen, door neoliberale politici, corrupte agenten, lobbyisten, bonnetjesfraudeurs, casinobankiers, rechtse persbaronnen, rijke belastingontwijkers en Het Witte Huis. Volgens Jones vormen de machthebbers een knus kartel. Hij noemt het 'socialisme voor de rijken'.

Neoliberaal

De bron van dit alles is duidelijk: Margaret Thatcher, die op het hoogtepunt van haar macht was toen de auteur, zoon van een vakbondsman, werd geboren in de buurt van het rode bolwerk Manchester. Onder deze revolutionaire premier kreeg de gevestigde orde een neoliberaal karakter. Alles zou voortaan draaien om het maken van winst, vaak met behulp van subsidies. Rekening sturen naar een ander in plaats van rekening houden met een ander.

Jones' boek leest als een toegankelijke variant op Piketty's Kapitaal in de 21ste eeuw. Als historische studie van het 'establishment' kan het echter niet tippen aan klassiekers als The Anatomy of Britain (Sampson) en Friends in High Places: Who Runs Britain? (Paxman). De gevestigde orde is immers veel breder dan Jones doet voorkomen. Hij vergeet de ambtenaren, de BBC, de rechters, de vakbonden, de academici, de kerk, de kunstwereld: kortom, de progressieve vleugel waar deze Oxford-alumnus en Guardian-columnist zelf toe behoort.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.