Roman High-Rise blijkt tóch niet onverfilmbaar

Dit drama is zowel zompig en smerig als mooi en opwindend. Ben Wheatley bleek precies de juiste man voor de klus.

Beeld kOSTELOOS

Een verhaallijn is er eigenlijk niet in High-Rise, de roman van J.G. Ballard uit 1975. Wanneer het boek begint, is het al een gruwelijke chaos in de flat waar de medisch docent Laing drie maanden eerder zijn intrek heeft genomen. Aan het eind heeft die chaos zich hooguit verder vertakt, als een rottingsproces dat het beton van de hoogbouw aantast.

Geen wonder dat het boek als onverfilmbaar gold. Toch beet de avontuurlijke Britse producent Jeremy Thomas, ook de man achter de Ballard-verfilming Crash (door David Cronenberg, 1996), zich erin vast. Het duurde een jaar of veertig, maar Thomas verkreeg de rechten en vond de regisseur die het aandurfde het nachtmerrieachtige verhaal te verfilmen. Ben Wheatley, maker van Sightseers en Kill List, bleek de juiste man voor de klus. Hij maakte van High-Rise een film die zowel zompig en smerig als mooi en opwindend is.

Laing (Tom Hiddleston) weet als nieuwkomer al gauw zijn weg te vinden in de luxueuze flat, waar iedere verdieping zijn eigen mores kent. Wie in de hoogste regionen woont, voelt zich beter dan de stakkers onderin. Naar buiten hoeven de bewoners van deze modernistische kolos niet: in de flat bevinden zich winkels, zwembaden en een school.

High-Rise

Regie: Ben Wheatley. Met: Tom Hiddleston, Jeremy Irons, Sienna Miller, Luke Evans, Elisabeth Moss. 112 min., in 17 zalen.

Als god in het penthouse

De architect van het gebouw zetelt als een god in het penthouse, waar hij vasthoudt aan zijn utopische ideeën, terwijl de onophoudelijke feestjes onder hem steeds vaker ontaarden in vechtpartijen. Het vuil stapelt zich intussen op in de gangen, liften werken niet en bewoners knokken om de laatste etenswaren. Toch wil niemand de flat ontvluchten of de politie waarschuwen. In deze minimaatschappij gelden eigen, dierlijke wetten.

Trouw aan Ballards koele, afstandelijke stijl geeft Wheatley geen blijk van morele verontwaardiging over zijn ontsporende personages. Hij lijkt er eerder van te genieten, met het duivelse, een tikje sadistische plezier dat ook zijn eerdere films kenmerkte. Niemand is vrij van zonde in dit paradijs van verderf, zeker Laing niet. Hij ontpopt zich - mooi glibberig gespeeld door Hiddleston - tot een sinistere, onbetrouwbare verteller.

De fantastische vormgeving is de opvallendste kwaliteit van High-Rise. Ook het sterke acteerwerk en de geniale muziekkeuzen maken de film tot een feest. Aan engagement heeft Wheatley zijn vingers niet willen branden: de diepere betekenis van alle geweldsorgieën is schimmig. Die vrijblijvendheid is de zwakte van High-Rise, maar heeft ook zijn charme. De gekte in de flat blijft ongrijpbaar en emotieloos, en dat is wel zo verontrustend.

Onverfilmbaar? Hoezo?!

Lees hier het interview met regisseur Ben Wheatley.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden