ColumnCécile Narinx

Roger Vivier richt geen simpele showrooms in maar complete kastelen

Tijdens de modeweken zijn er behalve een triljoen shows ook een ziljoen showrooms te bezoeken. In de showrooms kunnen journalisten en inkopers de kleren en tassen van de catwalk nog eens zien (een re-see, heet dat), of kennisnemen van collecties die niet geshowd zijn. Omdat het merk in kwestie geen budget heeft voor een modeshow, of omdat het accessoires betreft die van dichtbij veel beter tot hun recht komen. Vooral de luxe accessoiremerken maken werk van hun presentaties, en richten geen simpele showrooms in maar complete kastelen. 

Het Parijse Roger Vivier – in films en daarbuiten gedragen door Brigitte Bardot, Catherine Deneuve en Koningin Elizabeth – is zo’n luxemerk waar het een onsje meer mag zijn. Vivier huurde creatief directeur Gherardo Felloni in, die een knoeperd van een herenhuis aan de rand van Parc Monceau omtoverde tot een sprookjestheater. Rode loper ervoor, in neonletters ‘Vivier Sensorama’ aan de gevel, hostessen met exquise petits fours, knappe witgejaste garçons met dienbladen vol tintelende champagnecoupes, een wulpse blonde dame met een ukelele die bovenop een roze schuimtaart slaapliedjes zong – dat werk. U begrijpt, er zijn vervelender plekken om te vertoeven. Er waren verdeeld over drie verdiepingen themakamers ingericht, elke gewijd aan een van de zintuigen. Onder stolpen en op voetstukken stonden de schoenen en tassen voor volgende winter, tussen meisjes met poezenmaskers en manshoge boeketten. Wie dat wilde kon poseren voor een beeld van twee XXXL hooggehakte damesbenen. Onderaan een trap stond Inès de la Fressange te babbelen en overdonderend Parisienne te zijn. ‘Daar heb je Amanda Lear!’, jubelde de Belgische journalist met wie ik op pad was. En verdomd, daar stiefelde de hoogblonde diva/ ex-topmodel /muze van Dali /Roxy Music-hoezepoes /discozangeres  /kunstenaar /tv-presentatrice. 

Ik vroeg me af hoe oud ze is, googelde snel en vond toen: ‘born between 1939 and 1950 in Saigon, Hong Kong or Transylvania.’ Daar was ik even stil van, want hoe veel glamoureuzer klinkt dat dan mijn eigen ‘Maastricht, 1970’? Beneveld door sterrenstof wandelde ik even later naar de metrohalte, waar ik me plots realiseerde dat ik alles had bewonderd, behalve de schoenen.

Amanda Lear bij 'Sensorama Vivier'.Beeld Getty Images For Roger Vivier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden