Tv-recensieFrank Heinen

Roes laat zien hoe groot de opoffering is in een door alcohol geobsedeerde samenleving

Een groep mensen zit in een kring. Zojuist hebben ze allemaal op een whiteboard laten noteren hoeveel glazen ze per week drinken. Daarna heeft sessieleider Bjarne hun idee van een glas drank vergeleken met wat de Gezondheidsraad een glas drank noemt. Na wat gereken komen de meesten op enkele tientallen. Ook de honderd wordt aangetikt. Hónderd. Glazen alcohol. Per wéék.

En nu willen ze het wel eens weten. Want je hoort zo vaak zeggen dat drank ‘slecht’ is, maar waar bestaat dat slechte nou eigenlijk uit? Alsof je in een drol trapt, met je schoenen de stront over het Perzisch tapijt uitsmeert en daarna opmerkt: ‘Je zegt nu wel ‘bah’, maar wat is er precies vies aan?’

Bjarne, psycholoog annex strikte sportschoolviking: ‘Alcohol is slecht voor alles.’

Een van de drinkebroers was Leo de Boer, regisseur van de documentaire Roes (VPRO), die maandagavond op NPO2 wat halfvolle glazen ingooide van kijkers die in alle onschuld met een glas op de bank zaten. De Boer had zich na een onvoordelig uitgevallen doktersbezoek afgevraagd of het eigenlijk wel klopte wat hij altijd had gedacht, namelijk dat iedereen ongeveer zo dronk als hij, dat wil zeggen: jezelf in een soezerige staat brengen door ’s avonds whisky na whisky uit een jerrycan te tanken. ‘Het is toch ook gewoon lekker?’ Maar er was bijvoorbeeld ook Pieter, die op tien tot veertien glazen per dag zat. Voor dergelijke aantallen leek me wat uitwisselen met mededrinkebroers en deelname aan de voorgenomen ‘dry january’ (een maand geen druppel) niet voldoende.

Het wat wonderlijke Roes – met z’n nadrukkelijke voice-over en het overschot aan hoofdpersonen voor een documentaire van zeventig minuten – volgde de lotgenoten in die maand van onthouding. Veel zelf opgenomen beelden, veel feestjes en borrels en veel types die zich niet bepaald solidair toonden. De man van Janinde bleek het soort steunpilaar dat al omwaait bij windstil weer: meermaals stak hij haar de ogen uit met verboden consumpties en zemelde over hoe ongezellig het was dat Janinde het bij thee moest houden. Ook Leo had het moeilijk toen zijn vrienden aan het eind van een dinertje sterke drank lieten aanrukken. Het lijkt niks, een maandje niet drinken, maar wat als je jezelf om de haverklap een verzetje gunt? Wat als ook goede restaurants er nauwelijks in slagen alcoholvrije alternatieven voor te stellen? Wat als minderen door je geliefden wordt ervaren als nodeloze aanstellerij? Wat als iedereen voornamelijk in verkleinwoorden spreekt – drankje, biertje, wijntje, flesje – en je verslaving consequent ‘gewoonte’ noemt? Dan functioneer je in een door alcohol geobsedeerde samenleving waarin een maand niks geldt als opoffering, en drank als ultieme beloning.

Een paar netten verder, bij de overburen van SBS6, stond de voor miljoenen mensen fascinerende Martien Meiland zijn chateau te versieren. Rond de middag was het tijd voor pauze. Mét een glaasje rood natuurlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden