Rodriguez: Na het heldenonthaal volgde ontnuchtering - en daarna verbijstering

Goed, de makers van de prachtige, documentaire Searching For Sugar Man, over de vergeten maar nu massaal omarmde singer-songwriter Rodriguez, hebben ons dus een beetje bij de neus genomen. Ze logen niet, maar lieten iets weg om het verhaal wat mooier te maken.

De Amerikaan Sixto Rodriguez speelt in een uitverkochte Heineken Music Hall. De artiest verwierf grote bekendheid door de met een Oscar bekroonde documentaire Searching for Sugar Man Beeld anp

Dat Sixto Rodriguez, de Dylan van Detroit, in 1970 en 1971 twee prachtige, geflopte albums maakte, is waar. Dat hij de muziek de rug toekeerde en bouwvakker werd, klopt ook, net als het verhaal dat hij zonder het te weten een ster werd in het door boycots geïsoleerde Zuid-Afrika. Veel Zuid-Afrikanen dachten ook echt dat hij dood was.

Maar: in Australië werd zijn werk al eerder herontdekt, in 1979. Hij ging daar rond 1980 ook tamelijk succesvol op tournee. De mythe van Sugar Man aan diggelen? Je kunt vinden van wel. Aan de andere kant: het verhaal blijft ongelooflijk en zijn twee albums, in 2008 en 2009 mooi heruitgegeven, van grote schoonheid.

Dronken
Voor ontmythologisering heb je de Australische waarheid ook helemaal niet nodig. De nu 70-jarige Rodriguez doet dat zelf wel tijdens zijn optredens, zoals maandag in de Amsterdamse Music Hall, waar Rodriguez en zijn band een gammel optreden ten beste gaven dat in zijn imperfectie sympathiek en ontroerend had kunnen zijn indien de man niet dronken op het podium had gestaan.

De Music Hall dus, en nog een propvolle ook. Wat een mooie film al niet vermag. Aanvankelijk zou hij op 29 mei in het Muziekgebouw aan 't IJ spelen, maar op de golven van de hype spoelde Rodriguez uiteindelijk in de Bijlmer aan, 'door een onvoorzien probleem in het tourschema'. Was het vooraf zo uitgedacht? Zou kunnen. De verhuizing naar de ruim zeven maal grotere Music Hall was voor honderden kaartenbezitters in elk geval flink balen.

In de grote zwarte klankkast volgde na het heldenonthaal de ontnuchtering - en daarna een niet eens onplezierig, geamuseerd soort verbijstering, al zag niet iedereen er de humor van: na een uurtje stond je op de HMH-vloer al een heel stuk ruimer dan bij aanvang.

Moppen
De vingers van Rodriguez (zwartlederen kleding, zonnebril, zwarte hoed) harkten over de snaren van zijn akoestische gitaar, waarop hij vaak wel de juiste noten vond, maar nooit een vloeiende groove. Soms kortte hij een liedje in op een wijze die zelfs zijn band leek te verrassen. Tussendoor lalde hij twee moppen in zijn microfoon. Echt waar: Rodriguez vertelde twee keer een mop. Eentje over Mickey en Minnie Mouse en eentje over kannibalen.

Wat de muziek betreft: een stuk of drie liedjes (I Wonder, Climb Up On My Music en - vooruit - het wiebelige Sugar Man) bleken binnen 's mans huidige vocale bereik te liggen. Alle andere niet.

Vooral door de kleine en breekbare, zoals het afscheidslied Forget It, baande hij zich met moeite een weg, maar die songkeuze viel nog te begrijpen: het is nu eenmaal zijn repertoire. Pas écht curieus was zijn keuze voor covers die hij ten enenmale niet aankon: Lucille (Little Richard) en de toegift Like A Rolling Stone (Bob Dylan).

Broodheer
Aanvankelijk was je nog geneigd te zeggen dat Rodriguez ook wel een beroerde band achter zich had staan, maar gaandeweg kreeg je te doen met de muzikanten, die nooit ontspannen konden musiceren, maar de ogen continu op hun broodheer gericht hielden om hem maar zo goed mogelijk te volgen en door de voorstelling te loodsen.

Rodriguez' livereputatie was hem, inclusief het alcoholische aspect ervan, al vooruitgesneld, maar je hoopt natuurlijk dat het meevalt. Niet dus, maar toch was het op een vreemde manier een avond die je niet had willen missen. En gelukkig hebben we de platen en de film nog.

Rodriquez - Heineken Music Hall - 1/7

  • Oordeel van onze recensent
Sixto Rodriguez in de HMH. Beeld anp
 
Echt waar: Rodriguez vertelde twee keer een mop. Eentje over Mickey en Minnie Mouse en eentje over kannibalen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.