Recensie Once in a Blue Moon

Rockende countryballads en zwetende koperblazers: ook de tweede editie van Once in a Blue Moon is raak ★★★★☆

Once in a Blue Moon rekt de grenzen van de roots op, en dat pakt goed uit. Mannen-met-hoed staan naast hipsters-met-baard. 

De Nederlandse rootsband The Grand East op festival Once in a Bue Moon in het Amsterdamse Bos. Beeld Ben Houdijk

Vorig jaar, ook ergens eind augustus, kreeg de overvolle cultuuragenda zomaar nóg een leuke festivalverrassing te verwerken. In het Amsterdamse Bos verrees een overzichtelijk tentenkamp waar een dag lang een reeks roots- en americana-bandjes kwamen buurten. Once in a Blue Moon sloeg vooral aan dankzij de klapper van een headliner: David Crosby speelde de sterren van de hemel en gaf het nieuwe festival een gouden randje.

Mooi dat Once in a Blue Moon dit jaar een vervolg krijgt, er is zelfs een grote podiumtent bijgekomen. Het programma is op het eerste gezicht minder helder. De afsluiters Eels en de prachtige slackrocker Courtney Barnett zijn niet de meest voor de hand liggende namen om een rootsfestival mee te besluiten, ze hadden net zo goed op een popfestival als Best Kept Secret kunnen staan. En bij het concert van Eels – dat aardig rockt maar niet bepaald een onuitwisbare indruk achterlaat – valt ook nog te constateren dat er flink wat verstokte Eels-fans op het festival zijn afgekomen omdat hun favoriete bandje daar nu eenmaal staat.

Courtney Barnett op Once in a Blue Moon. Beeld Ben Houdijk

Dat Once in a Blue Moon toch weer goed werkt, blijkt uit een fijne opeenvolging van shows, vanaf het heetste uur van de dag. Allereerst maakt Duff McKagan – inderdaad: de bassist van Guns N’ Roses – indruk met een steengoede band inclusief niemand minder dan Shooter Jennings, zoon van de grote Waylon. McKagan zingt soms als iemand die na een laatste glas in de bar toch nog even op een tafel gaat staan om wauwelend iets mede te delen, maar dat heeft ook zijn charme. Het wordt echt goed als de rockende countryballads driestemmig door de tent worden geblazen, met hulp van Jennings en de uitstekend zingende violist.

Duff McKagan maakt indruk met een steengoede band. Beeld Ben Houdijk

Direct daarna houdt zangeres Michelle David het vuur brandende, met een blinkende soulrevue en natuurlijk haar (Nederlandse) begeleiders The Gospel Sessions. Alweer zo’n lekker spelende band, strak in het pak brengen ze zwetend de uitbundige koperarrangementen. Vervolgens grijpen de goeie ouwe Waterboys het publiek ook nog bij de keel met feilloos gespeelde Britse rock en soul, waarin de laatste jaren zo mooi de Keltische oermuziek doorklinkt. Mike Scott is goed bij stem en de band heeft de geheide toegift The Whole of the Moon niet eens nodig om het feest compleet te maken.

Je ziet bij deze drie opeenvolgende shows hoe de festivalorganisatie de genregrenzen oprekt, en hoe goed dat uitpakt. De bands slaan heel uiteenlopende liedboeken open maar wortelen natuurlijk allemaal in de muziek van de ziel en als je om je heen kijkt dan zie je dat juist die muziek tegenwoordig een gevarieerd publiek trekt. Niet alleen wat oudere dames en heren-met-een-hoed, maar ook veel jonge liefhebbers met linnen tasjes en zware hipsterbaarden. Het maakt de sfeer op Once in a Blue Moon alleen maar leuker.

Michelle David & The Gospel Sessions houden het vuur brandende. Beeld Ben Houdijk

Natuurlijk missen we in dit geweld van grote en extraverte bands die ene, intieme singer-songwriter die helaas moest afbellen. De geweldige John Moreland wordt geplaagd door gezondheidsproblemen en durfde op het laatste moment niet af te reizen. De ingetogen en intense verhalenverteller ontbreekt dus in het programma. Al maakt de Amerikaan Tyler Childers veel goed met een enthousiaste country- en bluegrassshow. Toch opmerkelijk dat juist die vrij nauwkeurig nagespeelde muziek uit een ver verleden van Childers de meeste bijval krijgt op Once in a Blue Moon: met die wetenschap kunnen de programmeurs aan de slag bij de samenstelling van het programma van volgend jaar.

Tyler Childers gaf een enthousiaste country- en bluegrassshow. Beeld Ben Houdijk

Feit is dat de Nederlandse rootsgemeenschap er met Once in a Blue Moon een sterk buitenfestival bij heeft, naast gevestigde binnenfestivals als bijvoorbeeld het Groningse Take Root, het Utrechtse Ramblin’ Roots en het Eindhovense Naked Song. Dit jaar kreeg het festival al ruim anderhalf duizend man meer publiek te verwerken. Er kan vast nog meer bij.

Festival Once in a Blue Moon ★★★★☆

Met o.a. Courtney Barnett, Eels, Duff McKagan en Shooter Jennings, The Waterboys, Michelle David & the Gospel Sessions. Amsterdamse Bos, 24/8.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden