Rock, grunge en hardcore klassiek op de harp

Het tweedaagse Dutch Harp Festival in Utrecht speelt in op de hernieuwde populariteit van het snaarinstrument en weet muzikanten van over de hele wereld te verenigen.

Dirigent Martin Fondse, harpist Charles Overton en harpist Remy van Kesteren op het openingsconcert van Dutch Harp Festival. Beeld Jeroen Berends

Wie bij harpmuziek nog altijd associaties heeft met regendruppeltjes in een bloementuin of andere zoetigheid heeft nog nooit gehoord van Lena Woods. De voorvrouw van de Franse rockband Nobody's Cult houdt haar elektrische harp als een wapen voor haar lijf.

Woods haalt donkere, striemende tonen uit haar harp en laat hem soms venijnig snerpen. De jonge band, een jaar geleden opgericht, maakt stevige rock à la Deep Purple of Black Sabbath, afgewisseld met Nirvana-achtige grunge. Niks geen lieflijk getokkel op de snaren.

Woods en haar band traden dit weekend op tijdens het tweedaagse Dutch Harp Festival in het Utrechtse TivoliVredenburg. Artistiek leider Remy van Kesteren had de diversiteit van de harpmuziek met het thema 'Harpen zonder grenzen' centraal gesteld. De ongeveer honderd deelnemende harpisten kwamen uit alle windstreken en brachten hun eigen specifieke harpgeluiden mee.

Tijdens het openingsconcert zaterdagavond komen ze gezamenlijk voorbij in een grote medley die zo ver voert als Azië en Afrika. Behalve harpen zijn namelijk ook verre familieleden aanwezig: de West-Afrikaanse kora, de Midden-Oosterse ud en de Koreaanse gayageum.

Hardcore klassiek

De Koreaanse Park Hyun-Sook tokkelt het publiek naar mystieke Aziatische sferen op haar 12-snarige instrument. Jazzharpist Park Stickney en het festivalorkest onder leiding van Martin Fondse slagen erin de wat kleffe oldtimer Hotel California voldoende pit te geven om de zaal enthousiast te krijgen.

De Israëlische harpist Sivan Magen vergaarde wereldfaam met hardcore klassiek. Hij speelt arrangementen van Bach tot Chopin. 'Klassieke harpisten zijn vaak aangewezen op arrangementen, want in de 17de, 18de en 19de eeuw is er niet veel harpmuziek geschreven', verklaart Magen, die prachtig gebruik maakt van volume en stiltes in mazurkas van Chopin. Dat ook het werk van een jazzman als Herby Hancock zich zonder problemen naar de harp laat vertalen, bewijst de jonge Brit Ben Creighton Griffiths, dat wil zeggen: met één hand aan de harp en de andere op de piano.

Park Hyun-Sook Beeld Jeroen Berends

Harp-happenings

De variatie in muziekstijlen en artiesten weerspiegelt zich in de samenstelling van het publiek. Rijp en groen, jong en oud bevolkt de zalen en het festivalcafé. Is Nederland een harpland? 'Zeker, ik herinner me nog dat hier meer harpisten waren dan in Schotland', zegt de Schotse harpiste Savourna Stevenson. 'Dat is veranderd sinds wij onze nationale identiteit en Keltische wortels weer meer zijn gaan waarderen.' De grote Franse instrumentenbouwer Camac ziet vruchtbare grond in Nederland en opende vorige maand een flagshipstore in Rotterdam - 'ook voor harp-happenings'.

Remy van Kesteren: 'In een paar generaties is het instrument heel populair geworden, en niet alleen meer bij meisjes, wat een tijdje wel het geval was. Onder de winnaars van de Nederlandse Muziekprijs de afgelopen 25 jaar zijn een stuk vijf harpisten. Dat is relatief veel. '

De klassiek geschoolde Van Kesteren sloeg op Tomorrow Eyes, zijn derde album, nieuwe wegen in naar de pop en jazz, wat hij op festival met succes herhaalt. Vooraan staat Lena Woods. Na afloop neemt ze een deel van het publiek mee naar haar rockfeestje. Een ander deel gaat wat kalmer de nacht in met de jazzy klanken van Park Stickney.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden