Robert van Eijden laat gevoelig verhaal bijna verdrinken in grappenparade

'In noodsituaties stijgen mensen boven zichzelf uit, wist ik van vliegrampdocumentaires op National Geographic Channel. Een bewering met een twijfelachtig waarheidsgehalte, want mijn hele leven is één lange noodsituatie geweest en ik ben nog nooit boven mezelf uitgestegen. Of zou ik juist continu boven mezelf aan het uitstijgen zijn en is de huidige versie van mezelf daarmee het beste wat ik ooit zal worden?'

Aan het woord is freelancetekstschrijver Robert van Eijden (1971). Hij is het gelijknamige alter ego van de schrijver die debuteert met de roman Boek (256 blz.). Fijne titel: functioneel, minimalistisch en grappig ook. Maar evenzeer laat Van Eijden door die titelkeuze weten dat hij de dingen niet mooier zal maken dan ze zijn. 'De enige ambitie die ik heb is niet aan mijn kop gezeurd worden.'

Slapstick

Zijn mentaliteit staat ongeveer haaks op de gedachte dat geluk en succes en maakbaar zijn. Dat Van Eijden de draak steekt met een tijdschrift als Happinez wekt dan ook nauwelijks verbazing, evenmin dat hij de spot drijft met zzp'ende moeders die permanent hun Facebook account opleuken terwijl ze aan 'het werk' zijn in hippe groepskantoren.

Nee, dan Robert. Faalangstig staat hij in het leven. Veranderingen brengen hem van zijn stuk. Wanneer op zekere dag een man van de woningbouwvereniging meldt dat de flat gerenoveerd zal worden, raakt hij in paniek. Er is meer dat Roberts zenuwen sloopt: het vernieuwde weekendsupplement van de Volkskrant. 'Vernieuwing is een eufemisme voor verandering.' In plaats van de losse delen media, wetenschap en boeken is alles samengevoegd in een enkele bijlage. Robert probeert de routine van het lezen te behouden door het nieuwe katern los te knippen, op inhoud te sorteren en weer tot vier afzonderlijke bijvoegsels te komen. Hij niet en lijmt die aan elkaar. Het gevolg is dat sommige achterpagina's verloren gaan en Robert nog een krant moet halen om alle artikelen in zijn zelfgefabriceerde Volkskrant op te kunnen nemen. Pure slapstick.

Gevoelige wending

Toch, na driekwart van de roman ben je uitgelachen. Maar onverminderd zet Van Eijden zijn grappenparade voort. Dat is jammer omdat hij daarmee bijna het zicht ontneemt op een gevoelige wending in het verhaal: de begrafenis van de blinde buurman, een zielsverwant die geen oog heeft voor schone schijn. Vloekend baant buur zich een weg door het leven, daarbij gesteund door Robert die hem helpt met zijn post. Op een van de laatste bladzijden herinnert Robert zich een moment met buurman in het café. Alles in balans. Drinkend, zittend en zwijgend in een rustig café toont Van Eijden ons het diapositief van Happinez en zien we dat geluk net als humor vele gedaanten kan hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden