Interview

Robert Plant vindt de chemie met bluegrass-artiest Alison Krauss nog beter dan die met Led Zeppelin

De muzikanten maakten samen een tweede album, Raise the Roof. In 2022 geven ze een concert in de tuin van Paleis Soestdijk.

Gijsbert Kamer
Robert Plant en Alison Krauss brengen Britse folk en Americana samen. ‘Voor ons was het ook een verrassing dat alles zo goed uitpakte.’ Beeld David McClister
Robert Plant en Alison Krauss brengen Britse folk en Americana samen. ‘Voor ons was het ook een verrassing dat alles zo goed uitpakte.’Beeld David McClister

‘We hebben het in 2009 al eens geprobeerd, maar dat werd niets. Er was geen concentratie. We zaten gezellig in de studio te keuvelen en kregen werkelijk niets op de band.’ Robert Plant (73), de legendarische zanger van Led Zeppelin, belt vanuit zijn huis in de Britse Midlands voor een toelichting op zijn nieuwe album. Hij nam het op met Alison Krauss (50), een van de bekendste bluegrassartiesten van de VS.

Raise the Roof is de opvolger van het in 2007 uitgebrachte Raising Sand. Ook dat album maakten Plant en Krauss met producer T Bone Burnett. Het werd een grandioos succes. Niet alleen was het een wonder hoe twee zulke verschillende stemmen zo mooi bij elkaar kleurden, ook de liedjeskeuze van Burnett bleek subliem.

‘Voor ons was het ook een verrassing dat alles zo goed uitpakte’, zegt Plant. ‘Het zou niet moeten werken: mijn luidruchtige afgeknepen stem, of hoe je die ook wilt typeren, samen met de engelachtige vocalen van Alison. Maar het lukte. Het album sloeg overal aan en de tournee die we samen deden was de leukste, geslaagdste die ik me kan herinneren.’

Ja, beter nog dan in de gloriejaren van Led Zeppelin, voegt Plant er snel aan toe. ‘Maar dat is al zo lang geleden, ik ben een ander mens geworden en heb een andere stem. Dat schreeuwen hoeft van mij niet meer zo.’ Plant en Krauss gaan overigens opnieuw met elkaar op tournee. Op 10 juli 2022 spelen ze samen in de tuin van Paleis Soestdijk.

Hoezeer het ook voor de hand lag dat er een vervolg kwam op Raising Sand, dat kwam maar niet van de grond. ‘In 2007 stond er eigenlijk niets op het spel. Er was een ideetje voor een plaat van Alison en mij. Er kwam een zak geld op tafel en we boekten vier opnamedagen met T Bone. Dat was de man achter de hitsoundtrack van O Brother, Where Art Thou en de beste producer voor het wat klassieke americana-geluid dat ik zocht.

‘T Bone had een stapel liedjes die hij ons wilde horen zingen en dat ging allemaal heel makkelijk. Was de plaat geflopt, geen probleem: Alison had haar eigen band nog en ik genoeg omhanden. Een mislukt soloproject zou niet opvallen, want iedereen was toch alleen maar bezig met dat reünieconcert van Led Zeppelin (december 2010 in Londen, red.).’

Robert Plant en Alison Krauss. ‘We zijn elkaar altijd liedjes blijven sturen met het idee: zou dit niet wat voor ons zijn?’ Beeld David McClister
Robert Plant en Alison Krauss. ‘We zijn elkaar altijd liedjes blijven sturen met het idee: zou dit niet wat voor ons zijn?’Beeld David McClister

‘Niet, zo negatief, Robert’, valt Alison Krauss (50) hem in de rede. De zangeres heeft ongemerkt ingebeld vanuit Tennessee. ‘Maar je hebt gelijk, we gingen er toen heel onbevangen in.’

Maar wel zeer goed gefocust, en juist dat ontbrak toen Plant en Krauss zich in 2009 opnieuw bij Burnett meldden. ‘T Bone had de liedjes niet en wij waren misschien toch even toe aan iets anders’, aldus Plant. ‘We hebben elkaar de hand geschud en gingen elk weer verder met onze carrière.’ Maar, zo vult Krauss aan, ‘we zijn elkaar altijd wel liedjes blijven sturen met het idee: zou dit niet wat voor ons zijn?’

Plant. ‘Ja, ik zit hier in mijn platenkamer omringd door 7.000 singletjes en albums en ben gaan graven in wat toch een oude liefde van mij was, Britse folkmuziek. Ik hoorde ineens Alisons stem bij liedjes van Bert Jansch en Anne Briggs.’

Liedjes die Krauss niet kende, maar zeer goed bevielen. ‘Britse folk staat niet zo ver van de bluegrass uit de Appalachen die ik gewend was te zingen.’ Zelf kwam Krauss met liedjes van Lucinda Williams aan. ‘Een geweldige zangeres, met wie ik vaak op festivals stond. Can’t Let Go zong ik altijd backstage mee, daar wilde ik ook iets mee doen.’

Zo kwamen er wat ideetjes en was er steeds meer zin om het nog een keer te proberen. T Bone Burnett riep de band weer bij elkaar, die hij aanvulde met onder anderen gitarist Bill Frisell en de van Los Lobos geleende David Hidalgo. Plant: ‘Ik heb nog nooit met zo veel uitmuntende muzikanten de studio gedeeld.’ Krauss: ‘T Bone werkt als een soort herder. Hij weet welk dier uit zijn kudde aandacht nodig heeft en hoe samen het best vooruit te komen.’

De herder hoefde dit keer niet met alle liedjes aan te komen. Plant: ‘Waarom dit album uiteindelijk zo makkelijk tot stand kwam, is omdat we nu liedjes hadden waarvan we zelf echt iets wilden maken. Ineens was het gevoel, of wat ze chemie noemen, er weer.’

Het gewenste delicate evenwicht in de zanglijnen is opnieuw gevonden. ‘Het moeilijkst is altijd het zoeken naar de juiste harmonie tussen stemmen die zo ver van elkaar af liggen’, zegt Krauss. ‘Dat was ook nu weer mijn belangrijkste taak. Steeds de juiste toon vinden als ik bij Robert inval, en hem op precies het juiste moment bijval te laten geven in de juiste kleur als ik de lead-vocalen heb.’

Dat de liedjes er op het nieuwe album misschien zelfs nog mooier opstaan, komt doordat juist dat afstemmen zo goed is gelukt. Plant: ‘Ik ben door Alison echt mijn stem anders gaan gebruiken. Dat had op Raising Sand misschien nog iets geforceerds, alsof mijn mompelzang een gimmick was. Nu voel ik me heel happy als ik wat meer gedragen zing. En dat hoor je.’

Robert Plant & Alison Krauss, Raise the Roof. Warner Music.

Last Kind Words Blues

Een van de mooiste liedjes op Raise the Roof is het door Alison Krauss gezongen Last Kind Words Blues. Robert Plant las erover in een essay van de Amerikaanse journalist Greil Marcus (opgenomen in de bundel Three Songs, Three Singers, Three Nations, 2015). ‘Het is van Geeshie Wiley, van wie maar zes liedjes bekend zijn. Het is een droeve traditional die dankzij Marcus echt voor me is gaan leven.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden