Roadnovel met sterke details en een bewust gebrek aan sentimentaliteit

Zware thema's kun je behandelen zonder zwaar te hoeven schrijven, lijkt het devies waaronder Hanneke Hendrix (1980) opereert. Eerder schreef ze toneel en maakte ze hoorspelbewerkingen van de romans Bonita Avenue (Peter Buwalda) en Mama Tandoori (Ernest van der Kwast). Die genres deden vooral een beroep op Hendrix' talent voor realistische dialogen.

Daarnaast is de auteur dikwijls te vinden in café In de Blaauwe Hand, in haar woonplaats Nijmegen. Dat bleek uit het dankwoord in haar eerste roman De verjaardagen (2012, nominatie Academica Literatuurprijs). Achter in de nieuwe roman De dyslectische-hartenclub wordt het etablissement wederom bedankt. Beide romans zijn aan de tafels van de laat-middeleeuwse kroeg geschreven.

Ook dat is een invloed. Hendrix' personages praten zo losjes alsof ze ergens aan de toog zitten - wat niet wil zeggen dat ze zich meteen in de kaart laten kijken. Of dat ze geen problemen hebben. In haar debuut volgde ze Boris en Lies, twee behoorlijk gehavende pubers, maar het was alsof de opgeruimde toon van de vertelster die twee er doorheen wist te slepen.

In de opvolger gaat het ook om outsiders, drie vrouwen dit keer, die bij elkaar op een bewaakte ziekenhuisafdeling komen te liggen. Ze hebben van alles op hun geweten of het nodige schokkends achter de rug, reden waarom ze elkaar niet meteen in vertrouwen nemen.

Gaspedaal
Als ze dat eenmaal wél doen, groeit de saamhorigheid, want al is er sprake van schuld, ze blijken ook alle drie op verschillende manieren belazerd te zijn. En dan gaat Hendrix niet achteruit zitten om eens flink mee te huilen met het leed dat de buitenwereld deze buitenbeentjes heeft aangedaan. Ze trapt juist op het gaspedaal: de dialogen flitsen, en de actie ook, want de drie besluiten het ziekenhuis te ontvluchten (schade: één agent, dat is te overzien), en crossen in het vervolg door Nederland. Opgejaagd wild, overal gezocht, maar ook populair in truckerscafés en bij boeren die niet veel vragen.

Ook dit keer ontwijkt Hendrix elke sentimentaliteit, op het gevaar af dat de uitgelaten gesprekken en besprenkelde stellingen ('Het is onzin dat vrouwen altijd maar sorry moeten zeggen vor hoezederruitzien') van dit boek vooral een geinige roadnovel maken. Terwijl je dit trio ook als traumaslachtoffers kunt zien.

Dit boek bevat vele sterke details. 'Met een ruk ging de zijkant van mijn gordijn open. De runners in de rails gilden een beetje, alsof ze er zelf van schrokken.' Als Hendrix zichzelf iets serieuzer neemt, zal het ons lukken daar beter op te letten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden