Rinko Kawauchi toont wonderen der natuur

Fotografie..

Merel Bem

In Japan is ze inmiddels een beroemdheid, maar in Nederland moetiedereen haar naam nog leren uitspreken. Rinko Kawauchi. Ring-koKa-wau-tsjie. Op een enkeling na kent niemand haar hier. Voor een eerstekennismaking met haar werk kan men nu naar Huis Marseille in Amsterdam,waar Kawauchi enkele van haar honderden, misschien zelfs wel duizenden,foto's presenteert. Op een van de eerste foto's is tegen een babyblauweachtergrond een kippenei te zien dat net is opengekrakt door het kuikentjedaarbinnen.

Ojee. De cyclus van het leven. Bloei en verval. Vergankelijkheid. Datsoort dingen.

Even verderop hangt een pasgeboren baby. Ojee, ojee. Dat zijn heikelethema's; één stap te ver en je struikelt over de drempel van huize Kitschen co. Kawauchi blijft net overeind. Maar de eerste kennismaking met haarfotografie in deze vorm is helaas geen gelukkige.

De tentoonstelling is de eerste in een reeks nieuwe presentaties dieHuis Marseille verzorgt samen met de kunstverzamelaar Han Nefkens. Zijn H+ F Collectie, opgericht in 2000, bestaat voornamelijk uit kunstwerken diehet midden houden tussen fotografie en schilderkunst. Hij leent delen vanzijn collectie uit aan musea als De Pont in Tilburg, Boijmans Van Beuningenin Rotterdam en het Folkwang Museum in Essen (D).

Zijn samenwerking met Huis Marseille behelst een gezamenlijkverzamelbeleid (H + F koopt de werken, en geeft ze in bruikleen aan HuisMarseille om ze uiteindelijk aan het museum te schenken), een serietentoonstellingen en begin volgend jaar een gastconservatorschap voorNefkens, 'het eerste substantiële resultaat van deze unieke samenwerkingtussen museum en particuliere verzamelaar'. Het is een mooi plan, en hetbetekent ongetwijfeld een belangrijke aanvulling op de collectie van HuisMarseille. Maar voorlopig valt de eerste tentoonstelling dus tegen.

Dat komt in de eerste plaats doordat er te weinig foto's te zien zijn.Kawauchi is een 'dagboekfotograaf'. Ze fotografeert dagelijks en oppoëtische wijze de 'kleine' dingen in haar omgeving: het kijkgaatje in eendeur, het zonlicht in het water, lampionnen op een rij, bomen, dieren,bloemen, een gat in de wolken, kolkend water in de wasmachine of in de zee,een regenboog, een stuk meloen, vuurwerk, de geboorte van een kind, eenkuiken, een kalf.

Die foto's, die fóto's zijn en geen schilderijen omdat de fotograafduidelijk een bepaald moment heeft afgewacht om te klikken, publiceert zeelke dag op internet, en in fotoboeken. In vier jaar tijd heeft ze in nauwesamenwerking met haar uitgeverij Little More (in Tokio) zes fotoboekengemaakt, en fotografeerde ze elk nummer van het tijdschrift Foil vol.

Om haar werk te begrijpen en te waarderen, moet je er meer van zien dannu in Huis Marseille hangt. De onderlinge thematische of formele verbandendie in haar boeken subtiel en soms facultatief aanwezig zijn (de kijker'mag' zelf bepalen welke verbanden hij legt en hoever hij daarin gaat),zijn in de museumzalen oppervlakkiger en vaak kort door de bocht, waardoorKawauchi's onderwerpen uitgekauwd en oppervlakkig overkomen. Doodzonde.

Want in haar fotoboeken - Aila, 'familie' in het Turks is het laatste,het leeuwendeel van de foto's op de expositie komt hieruit - blijkt hoezeerKawauchi haar thema's serieus neemt, hoe ze haar (fotografische) levenbepalen. Dan blijkt ook hoe fris en eigen ze die onderwerpen weet tebenaderen. Haar boeken tonen de wonderen van de natuur, anders valt hetniet te omschrijven, en ze zijn ontroerend, of je nu wilt of niet. Leven,dood, eten en gegeten worden - verwijt Kawauchi goedkoop sentiment, verwijtjezelf krokodillentranen. Op déze manier werkt het.

Merel Bem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden