Rijnderszinnetjes vallen op hun plaats

Fin de saison door Discordia, Dood Paard, Daniëls & Jansen. In: Transformatorzolder Westergasfabriek Amsterdam, 10 juli. Herhaling t/m 15 juli....

THEATER

Waar maak je in een theater nog mee dat de directeur zelf het publiek met 'Aanvang, aanvang' in de zaal nodigt? In een uithoek van de Amsterdamse Westergasfabriek gebeurt het elke avond. Maatschappij Discordia presenteert samen met geestverwanten het traditionele Fin de saison.

Na het conflict met Felix Meritis, heeft het dakloze Discordia van de nood een deugd gemaakt. Lamers en consorten creëerden een prachtige vrijplaats op deze zolder waar ze een greep doen uit hun repertoire. De sfeer is die van een samenzwering waarbij iedereen welkom is. Elke avond zijn er verschillende voorstellingen te zien die soms onverwachts met elkaar te maken krijgen.

Zo'n avond kan beginnen met het wondermooie Happy Days van Beckett. Maar het toneelbeeld dat Beckett voorschrijft, een vrouw die tot haar middel is begraven, zien we pas in voorstelling nummer twee: danseres Pauline Daniëls zit gevangen in een soort schelp en toont wat een vrouwenlijf in die benarde positie vermag.

Daniëls danste een paar schitterende solo's, terwijl Tom Jansen voorlas uit Nijhoff en Pessoa. Over ouder worden ging het, over de voortjagende tijd die je zou willen bevriezen. Daar borduurde het derde onderdeel van de avond ongeweten op voort: een nieuwe enscenering van het twaalf jaar oude Silicone van Gerardjan Rijnders.

Een echtpaar gaat op bezoek bij een gemeenschappelijke vriend. Terloops schieten ze brokkelige zinnetjes op elkaar af, het ene understatement volgt op het andere. Maar hun conversatie onthult onbarmhartig ieders stuurloosheid. Tussen het knusse meubilair tuimelen de personages van het ene misverstand in het andere. Het drietal acteert losjes en meteen is duidelijk dat de tekst nog niets aan zeggingskracht heeft verloren. Deze onnadrukkelijke toon geeft de ultrakorte Rijnderszinnetjes een verrassende natuurlijkheid.

Manja Topper is een rascomédienne, ze staat erbij alsof ze alles en iedereen in haar zak heeft, maar haar ogen zoeken wanhopig naar houvast. Jorn Heijdenrijk is haar vinnige tegenstander en Matthias de Koning zwalkt daar tussendoor als één groot vraagteken.

Deze Silicone blijft op het repertoire en het enige dat je na afloop van zo'n avond kunt verzuchten is het verlangen naar meer van dit ongeplastificeerde, springlevende toneel. Dinsdag is Hamlet, woensdag tot slot De Kersentuin. Bal na.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.