Review

Rijk geïllustreerd boek over Livin' Blues' lotgevallen

Vooral de lotgevallen van Livin' Blues als liveband komen goed uit de verf in de biografie. De Haagse bluesrockband stak boven de concurrentie uit en trad eindeloos op in alle uithoeken van de provincie.

Livin'Blues Beeld null
Livin'Blues

Livin' Blues was een vijf leden tellende Haagse band, die actief was van 1966 tot 1980. Dat er nu pas een boek over verschijnt, is rijkelijk laat. Want Livin' Blues was niet zo maar een doorsnee nederpopgroep. Jongens die, in navolging van vooral The Rolling Stones, ook hier 'de blues' wilden gaan spelen, waren er genoeg. Maar het niveau en de overlevingskracht van Livin' Blues waren niet voor iedereen weggelegd.

Verbum

Livin' Blues - Bluesrock met internationale allure is geschreven door historicus Loek Dekker, en is een aflevering in de reeks Rock Klassiekers van uitgeverij Verbum. Eigenaar van Verbum is Gerton van Boom, investeerder in vastgoed maar van opleiding eveneens historicus, met twee bijzondere passies die hij uitleeft als kleine uitgever van non-fictieboeken.

Sinds 2005 helpt Verbum de herinnering levend houden aan de holocaust. De Verbum Holocaust Bibliotheek telt meer dan veertig titels, van zowel Nederlandse als buitenlandse auteurs. De tweede passie van Van Boom is rockmuziek, en in 2012 verscheen zijn eerste Rock Klassieker. Kayak zette meteen het stramien neer van de reeks: geschreven met verhalend enthousiasme, soms op het wat ongepolijste af; en bijna plakboek-achtig geïllustreerd met een overvloed aan foto's van vroeger.

null Beeld null

Wang Dang Doodle

Later volgden Elvis Presley, The Beach Boys, Deep Purple, Pink Floyd en David Bowie. Maar ook nederpop kreeg veel aandacht, met na Kayak eerst Focus, The Motions en Doe Maar. En nu dan Livin' Blues. Intussen verscheen alweer een nieuw deel in de serie: Black Sabbath.

Hun grootste hit had Livin' Blues in 1970, toen ze al vier jaar bestonden. Wang Dang Doodle was een cover van een compositie van Willie Dixon, in 1960 op de plaat gezet door Howlin' Wolf. De uitvoering door Livin' Blues laat goed horen waar het deze band om begonnen was: een mix van klassieke rhythm-and-blues van de jaren veertig en vijftig, vooral de Chicago-variant, en de blanke rock van tweede helft jaren zestig.

Centraal in het door Loek Dekker opgetekende verhaal staat leadgitarist Ted Oberg (1947). Ook is er een belangrijke plaats voor Teds moeder Françoise, de in de Nederlandse popmuziekwereld toen legendarische 'mevrouw Oberg', die veertien jaar lang het management van de band deed. Soms gaat dit iets ten koste van aandacht voor de rest van de vaste kern van Livin' Blues: zanger Nicko Christiansen (1950) en mondharmonicaspeler John Lagrand (1949-2005).

null Beeld null

Lotgevallen als liveband

Het vinden en vooral houden van een basgitarist en drummer was voor Livin' Blues altijd een probleem. Dit bleek gelukkig geen obstakel voor de productie van niet alleen tien singles maar ook zes langspeelplaten. Maar wat na lezing van Livin' Blues vooral blijft hangen, zijn de lotgevallen als liveband.

De jaren zestig en begin zeventig boden onbegrensde kansen aan wie op een podium pop of rock wilde spelen. In zalen en zaaltjes tot in alle uithoeken van de provincie. In cafés, jeugdhonken, kerken, schoolgebouwen - eigenlijk overal, toen disco nog niet bestond en thuis nog niks elektronisch te beleven viel.

Livin' Blues in 1968. Vanaf links Ted Oberg, John Lagrand, Nicko Christiansen, Cesar Zuiderwijk en Gerard Strötbaum. Beeld null
Livin' Blues in 1968. Vanaf links Ted Oberg, John Lagrand, Nicko Christiansen, Cesar Zuiderwijk en Gerard Strötbaum.

Talent was hierbij meegenomen, maar ook met alleen stamina kwam je als band al een heel eind. Livin' Blues had allebei, stak hierdoor boven de concurrentie uit en werd veelgevraagd. Er werd eindeloos opgetreden, jaar in jaar uit tot wel vijf keer in de week, en goed geld verdiend en veel spannends beleefd. De band werd ook populair in Duitsland, en later ook in (vooral) Polen en andere landen van het communistische Oostblok.

Naast covers telde het repertoire veel zelfgeschreven nummers, vooral van Ted Oberg en Nicko Christiansen. Maar die hadden nooit die extra kwaliteit die nodig was om ook in de Verenigde Staten te scoren, wat in diezelfde jaren Golden Earring en Shocking Blue wél lukte. Livin' Blues speelde nu eenmaal geen 'commerciële' pop, en hield bewust vast aan een serieuze blues-component in hun muziek. Ook dit was een hinderpaal op de weg naar breed mainstream succes.

Maar spelen konden ze als de besten, met een vakmanschap dat steeds maar door bleef groeien. Veel van hun studiowerk, maar helaas niet hun live-album uit 1975, is nu te beluisteren bij Spotify, als passende soundtrack bij deze welkome biografie.

Veel van het studiowerk van Livin' Blues, maar helaas niet hun live-album uit 1975, is nu te beluisteren bij Spotify. Beeld null
Veel van het studiowerk van Livin' Blues, maar helaas niet hun live-album uit 1975, is nu te beluisteren bij Spotify.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden