Tv-recensie Haroon Ali

Ricky Gervais toont eindelijk zijn kwetsbare kant in de Netflix-serie After Life

Tony is zo gebroken door de dood van zijn vrouw Lisa, dat hij geen reden ziet om nog door te gaan. Hij gaat hoe dan ook een eind aan zijn leven maken, dus wil de dorpsjournalist (gespeeld door Ricky Gervais) alle schepen achter zich verbranden. ‘Als ik verander in een hufter en alles zeg wat ik wil, zo lang ik maar wil, kan ik als het te veel wordt mezelf alsnog van kant maken. Het is net een superkracht’, zegt Tony tegen zijn zwager.

Dat is het nihilistische uitgangspunt van After Life, nu te zien op Netflix. De Britse komiek vertolkt de hoofdrol, schreef én regisseerde de serie. Tony is dus een ongenuanceerde versie van Gervais – als je dat kunt geloven – die iedereen wil kleineren, met walging in zijn ogen of een satanische glimlach die zijn prominente hoektanden ontbloten.

Je moet dus wel fan zijn van de komiek om After Life te kunnen waarderen, ook omdat het behoorlijk autobiografisch is. Zijn hekel aan de mensheid was bijvoorbeeld al een centraal thema in zijn laatste komediespecial Humanity (ook te zien op Netflix). En het is alom bekend dat Gervais dieren en vooral honden leuker vindt. In After Life is zijn hond ook de enige reden dat hij ’s ochtends uit bed komt. Verder kijkt de weduwnaar homevideo’s terug waarin hij zijn vrouw laat schrikken met een luchthoorn. Fans weten dat Gervais ook zijn echte partner geregeld in de zeik neemt en dat deelt op sociale media. De serie is dus een eerbetoon aan de liefde van zijn leven, schrijfster Jane Fallon, met wie hij al 37 jaar samen is. De lomperik wil eigenlijk zeggen: wat moet ik toch zonder je?

De acteur toont ook emoties die we niet eerder van hem zagen: verdriet, onmacht. Tony blijft zijn dementerende vader opzoeken, ook al vraagt hij iedere keer waar Lisa is. Tony heeft ook confronterende gesprekken met een weduwe die net als hij dagelijks naar de begraafplaats komt.

Het is een verademing om die kwetsbare kant van Gervais te zien, al is de balans nog zoek. De snelle grappen en wrange momenten worden eerst mooi afgewisseld, maar daarna krijgt sentimentele Tony de overhand. De eerste reeks telt maar zes afleveringen van een half uur, dus je voelt al snel aankomen dat hij verlost moet worden van zijn destructieve houding om het licht te zien.

Ondanks wat pathetische, voorspelbare acties op het eind bevat de serie wel genoeg venijn en ongemak om het af te kijken. De ingedutte redactie van het buurtsufferdje waar Tony werkt, roept de sfeer op van The Office (UK), ook bedacht door Gervais. Maar After Life is vooral een fijne afleiding voor kijkers die snel zijn opgefokt en iedere dag hun stinkende best doen om vervelende mensen niet verrot te schelden. Tony’s houding is de kwade dronk die je niet wilt hebben, maar die er soms even uit moet.

Beeld Netflix
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden