Richman live is een feest

Jonathan Richman..

amsterdam Geen muzikant kan zo ontwapenend met een lach van oor tot oor het podium opwandelen als Jonathan Richman. Zo vaak komt de 56-jarige liedjeszanger uit Boston niet naar Nederland, maar in de Amsterdamse Melkweg waar hij donderdag speelde, zag je de aanwezigen onmiddellijk in een goed humeur belanden.

Richman heeft op tournee alleen een drummer bij zich, hij regelt zelf het geluid, wat in de Melkweg resulteerde in een korte onderbreking omdat de versterking wegviel. Geen probleem, Richman pakte met een archaïsche lach op zijn gezicht gewoon de draad weer op bij het zeer geestige I Was Dancing In A Lesbian Bar.

Kinderlijke eenvoud kenmerkte nog altijd zijn spel op Spaanse gitaar, die hij vaak midden in een nummer even weglegde om met tamboerijn een dansje te doen op het verder toch lege podium. Sinds Ricky Gervais in The Office niet meer zo’n komisch dansnummer gezien als hier.

Kinderlijk zwaaiend met de armen, nodigde hij het publiek uit hetzelfde te doen, en net wanneer je het idee had naar een malle eppie te kijken, was het weer tijd voor een serieus melancholisch liedje.

Nou ja, serieus. Tekstueel overheerst bij Richman sinds hij met de Modern Lovers in 1976 voor het eerst van zich deed horen nog immer eenzelfde soort gespeelde kinderlijkheid. Maar van hem half pratend en zingend, met die typerende wat huilerige stem een regel als ‘She loves, she hates, but she communicates’ te horen houdt je een avond lang in vrolijke stemming.

Richman zal altijd zijn plek in de rock ’n’ roll-geschiedenis blijven behouden dankzij nummers als Roadrunner (niet gespeeld), Pablo Picasso en het instrumentale Egyptian Reggae (aan begin en eind half afgeraffeld). Maar ook recentere liedjes als Give Paris One More Chance mogen er wezen. Liedjes waarin Richman nog altijd met de verbazing en verwondering van een adolescent de boze buitenwereld bezingt. Heerlijk zo’n verslag van een bezoek aan een Amsterdams museum in Vincent van Gogh en aandoenlijk timide zoals het titelnummer van zijn laatste plaat Not So Much To Be Loved As To Love voorbijkwam.

Richman beloofde te werken aan een nieuwe plaat, maar voegde er aan toe dat we dat heuglijke feit vast zijn vergeten wanneer het zo ver is. Maar in platen maken zit allang zijn kracht niet meer. Je moet hem vooral live zien. Dan komen zijn liedjes het best tot recht. In zijn al dan niet gecultiveerde onbeholpenheid ligt altijd de essentie verborgen van de beste rock ’n’ roll: eenvoudig, spontaan en opbeurend.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden