Recensie Richard Eggar

Richard Egarrs liefde voor de muziek van Byrd spat van elke noot af (vier sterren)

Richard Egarr - One Byrde in Hande Beeld RV

Musici houden natuurlijk altijd van de muziek die ze spelen, maar bij Richard Egarr spat die liefde er bij elke noot vanaf. Het gaat om de muziek van William Byrd (ca. 1540-1623). Egarr speelt diens werk op een niet al te luidruchtig, fijn ronkend klavecimbel, een door Joel Katzman gebouwde kopie van een Ruckers-instrument uit Byrds tijd.

Dat is ook de tijd van de bij ons bekendere Sweelinck, die veel van de iets oudere Byrd moet hebben opgestoken. Er is ook veel verwantschap: een stuk als Byrds Ut, re, mi, fa, sol, la, geheel gebouwd op een trapsgewijze reeks van zes tonen, heeft hetzelfde principe als de Hexachord Fantasie van Sweelinck. Maar bij Byrd is vaak meer aan de hand. Zo zit zijn muziek vol ritmische listigheden, waardoor je als luisteraar soms op het verkeerde been wordt gezet. Byrd is een meester in het uitwerken van steeds herhaalde akkoordenschema’s, zogenaamde grounds. Bij Egarr culmineert dat in The bells, waarin hij klokken laat beieren en in slierten over elkaar laat spoelen, in een imitatie van het door-en-door Engelse change-ringing.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.