Reünie Daryll-Ann is als een toetje met de allure van een hoofdschotel

Een magistraal optreden van Daryll-Ann bij de officiële start van de reünietournee; het kon ook haast niet ander, schrijft Volkskrant-recensent Menno Pot.

Zanger en gitarist Jelle Paulusma en rechts gitarist Anne Soldaat Beeld ANP

De allereerste try-out in Leeuwarden (3 januari) was al zo goed. Het verrassingsoptreden op Noorderslag (18 januari) was een vlammend hoogtepunt van het festival. De wil van de vijf leden om hun gitaarbandje tien jaar na de breuk alsnog waardig ten grave te dragen was bijna tastbaar - en werd nog sterker tijdens het reeksje oefenconcerten.

Verrassend was het dus nauwelijks meer dat het begin van de reünie annex afscheidstournee, woensdag in het Nijmeegse Doornroosje, stond als een huis en dat je vanaf het eerste karakteristieke Daryll-Ann koortje in A Proper Line zeker wist: dit wordt onvergetelijk.

En toch verraste het ook weer wél, want het is me nogal wat, zo'n toetje dat de allure heeft van een hoofdschotel: het ene na het andere perfecte liedje, majestueus in bescheidenheid. Daryll-Ann is beter dan ooit: een sensationeel goede gitaarband, van origine uit Ermelo, die nu eindelijk voor de uitverkochte zalen speelt die ze tussen 1988 en 2004 te weinig aantroffen.

Bijna ondraaglijk
In Nijmegen was Daryll-Ann een hecht, dynamisch bandje dat het ene moment gierend rockt (Decibel van de allereerste ep uit 1991, de krachtige live-favoriet Always Share) om je het volgende moment zo diep in melancholie te drenken dat je ogen er mistig van worden. Mean Love, Equally Sympathy, Trip The Stairs; zo veel fragiele schoonheid in één optreden, het was bijna ondraaglijk.

Als één bandlid symbool staat voor de wederopstanding is het frontman Jelle Paulusma. Dat Anne Soldaat tot de beste rockgitaristen van Nederland hoort en Jeroen Kleijn tot de beste drummers, wisten we al langer, maar aan hun gezichten lees je het verschil met vroeger niet direct af.

Zo wel aan dat van Paulusma. Vooral aan hem zag je in 2004 dat het klaar was en de vriendschap was verzuurd; vooral aan hem zie je nu ook hoe veel voldoening de groep uit deze laatste ronde haalt.

Daar stond hij te glunderen, 48 jaar oud, maar jongensachtiger en energieker dan in 2004. Beter zingend bovendien, vooral met veel meer vastberadenheid om het goed te doen. Prachtig hoe hij zich concentreerde op de zang van de liedjes die verraderlijke registers verkennen: Riverside, Everybody's Cool. Het was dan wel niet zijn laatste kans om ze zuiver en scherp te zingen, maar wel bijna. In Nijmegen kondigde Paulusma een 'Haags kwartiertje' aan: een slotsalvo, een eindsprint (met Stay en Surely Justice) waarvoor nog een tandje werd bijgeschakeld.

De tournee als geheel is het 'Haags kwartiertje' van Daryll-Ann, waarmee ze overigens niet naar Den Haag komen, maar nog wel naar een stuk of zes andere plaatsen. Godzijdank, het is nog niet helemaal voorbij.

 
Daar stond hij te glunderen, 48 jaar oud, maar jongensachtiger en energieker dan in 2004
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden