Retro-cool met rode oortjes

Van sommige tijdschriften weet je na drie keer doorbladeren nog niet waar over ze gaan. De aandacht verleggen van koppen en intro's naar vormgeving wil dan weleens helpen....

Zo ook bij het Amerikaanse blad Waxpoetics - een titel die ookal weinig verheldert. De illustraties zijn in Afro-Amerikaansestraatschilderstijl. De glossy pagina's zijn opgemaakt metsteunkleuren bruin en oranje. De fotografie is grotendeelszwartwit, en ten minste twintig jaar oud. Foto-onderwerpen:jongeren in de New Yorkse Bronx, jazzcombo's in overpeinzing inde opnamestudio, en veel oude platenhoezen.

Waxpoetics gaat dus over zwarte muziek, over hiphop, jazz,funk en soul, maar dan wel die van de jaren zeventig en tachtig.En over oude platen: vinyl, het 'wax' uit de titel. Waxpoeticsis een retro-cool muziekblad, en je wilt er wel mee worden gezienin de trein.

Wie denkt dat de oversekste en vrouwonvriendelijke hiphop opMTV een kwalijk verschijnsel van de laatste jaren is, heeft hetmis. De soulstamper Blowfly - echte naam Clarence Reid,grondlegger van de Miami funk sound - was vijfentwintig jaargeleden al zo'n banale vuilbekker. 'De eerste hardcore rapper opvinyl', wordt hij terugblikkend genoemd.

Terwijl schooljongens als 'Wonder Mike' nog rapten:'skid-a-lee bee-bop a-we rock a-scooby doo', diste Blowfly in1979 zijn collega-rapper Kurtis Blow: 'He think he good, he thinkhe it, but compared to this dick, he ain't shit.'

Blowfly brak door met funk-rap singles als Electronic PussySucker en Too Fat Too Fuck, en niemand - behalve Kurtis Blow - die in die tijd enige aanstoot aan hem nam. In Waxpoetics eengesprek met deze Blowfly, die tegenwoordig optreedt in een morsigsuperheldenpak en in de here is. Of dat christenzijn nietconflicteert met Blowfly's vunzigheid, vraagt de interviewer.Welnee, zegt Blowfly, 'er is toch ook geen vunziger boek dan deBijbel?' En daarbij: 'Satan don't like nasty shit. He don't wantdirty motherfuckers.' Een curieus interview, te lezen met rodeoortjes.

New York in de vroege jaren tachtig: de disco-koorts woekerten de jetset viert feest in de befaamde discotheek Studio54. Maarook de hiphop ontluikt, en als je meer van de breakbeat was, énje was natuurlijk Afro-Amerikaans, dan ging je naar The Fever inThe Bronx.

Fever-gangers kijken in Waxpoetics terug op een glorietijd,waarin dj's Grandmaster Flash en DJ Rockwell hun eerste plaatjesdraaiden. De dress code wordt gememoreerd: Kangol hoedjes, Leejeans, leren broeken, poloshirts en bomberjasjes. Maar volgensR.C.Van Silk hanteerde de Fever ook een andere dress code:'Money. Alleen als je veel poen had, kon je naar binnen.' DeFever was meer dan een club voor hippe cats. 'Het zat al snelstampvol drugsdealers', zegt Grandmaster Caz. Het verval zettetoen al in, verzucht de dj. 'This was the cocaine years baby,pre-crack.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden