Repertoire Intermezzo op papier gevarieerder dan op het podium

Tour 97 door Intermezzo. Regie: Bram Vermeulen. De Meerse Hoofddorp. Tournee...

Zijn het vijf monniken? Of vijf lieve jongens die de meester van de lagere school plechtig hebben beloofd hun leven in dienst te stellen van muziek? Of vijf knapen van onbesproken gedrag die de stadsnotabelen op zondagmuzikaal vermaken?

Elke associatie die bovenkomt tijdens het luisteren naar het vocale herenquintet Intermezzo draait om netjes en beschaafd. De bijna heilige gelaatsuitdrukking van tekstdichter/componist Stijn van der Loo, verdwijnt geen moment.

Zelfs een nummer als Could it be magic, dat bekend is geworden door de sensuele uitvoering van Donna Summer wordt door Intermezzo teruggebracht tot een zoete ballade. Als Ronald Becker Elvis-achtige gebaren maakt is het schrikken van een brave borst die ongemakkelijk uit zijn rol valt.

Dat wil niet zeggen dat Intermezzo klootloos is. Met minimale grapjes worden regelmatig de zware wolken weggeblazen: vier mannen die aanschuiven op drie stoelen, of blokfluiten luidruchtig opruimen als een gevoelig pianostuk wordt ingezet. Maar van een verhoogde hartslag is gedurende de gehele avond geen sprake.

Al twaalf jaar bestaat het gezelschap in ongewijzigde samenstelling, en dat is goed te merken. Intermezzo betekent vooral hoge kwaliteit. De stemmen-arrangementen van Matthijs Overmars zitten wonderlijk in elkaar. Vooral de a cappella nummers zijn romig. De ijle, hoge klanken van Stijn van der Loo en de diepe grafgeluiden van Evert Bandringa krijgen harmonieuze tegenkracht van de drie anderen. Het geheel wordt afgerond met gedoseerde pianobegeleiding, geroffel op de knieën, en een metronoom die voor geciviliceerde house zorgt.

Intermezzo is al lang geen kloon meer van de King's Singers, ook al zingen zij van hun 'Engelse vrienden' nog wel The Rhythm of life. Het repertoire, dat loopt van Bach tot Stevie Wonder en Edith Piaf, is op papier echter gevarieerder dan in de uitvoering. De groep moet ervoor waken dat hun eigen stijl niet te steriel wordt. Met hun versie van Grande Ritournelle van Erik Satie springen ze fenomenaal uit de band. Een muziekavondje heeft echter zeker vier van deze uitspattingen nodig.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden