Rendez-vous maakt bouquetreeks-achtige indruk

De figuren in Rendez-vous worden lomp gekarakteriseerd en ontstijgen geen moment de rol die ze volgens de plot vervullen. Vrijwel iedere scène schiet haar doel voorbij. En spannend wordt het ook niet in deze thriller.

Loes Haverkort als Simone in Rendez-vous. Beeld null
Loes Haverkort als Simone in Rendez-vous.

Politieauto's rijden het erf van het landhuis op. De jonge blonde vrouw die knus buiten de was ophangt, wordt voor de ogen van haar kinderen gearresteerd. Hoe kon het zover komen, is de vraag die de psychologische thriller Rendez-vous met dit omineuze begin aan het publiek voorlegt.

Kommer en kwel

Ook buiten die vooruitwijzende openingsscène laat regisseur Antoinette Beumer (Loft, Soof) er in haar Esther Verhoef-verfilming geen misverstand over bestaan: dat wordt kommer en kwel, daar in dat Franse landhuis.

De Nederlandse Simone (Loes Haverkort) heeft het huis geërfd van haar moeder, met wie ze geen contact meer had, en stelt zich nu een vredig leven voor als bed and breakfast-uitbater, samen met de kids en haar voorheen werkverslaafde echtgenoot Eric (Mark van Eeuwen).

Hadden Simone en Eric het Filmhandboek van de Slechte Voortekenen gelezen, dan waren ze meteen weer omgekeerd. Het pand blijkt een bouwval; zwart water uit de kranen, ratten in de kelder. De boerenkinkels in de plaatselijke bouwmarkt weigeren Simone te helpen. De schooljuffrouw kijkt bits als ze Simone's kinderen ontvangt. Bij de school ziet Simone een andere moeder huilend in haar auto zitten. In het dorpscafé zwijgt iedereen subiet zodra de Nederlandse nieuwkomers binnenstappen.

Sjabloontjes

Al die vet gepresenteerde vijandigheid moet het aannemelijk maken dat Simone en Eric zijn aangewezen op de Nederlandse, eveneens in de buurt neergestreken aannemer Peter (Peter Paul Muller), een gluiperige vent die Eric inpalmt, van de verbouwing van het landhuis een megaproject maakt en zo Simones erfenis kaalplukt. Op dezelfde manier functioneert de verslechterde relatie tussen Simone en Eric. Emotioneel verwaarloosd als ze is, moet het logisch zijn dat Simone valt voor de jonge, bloedmooie bouwvakker Michel (Pierre Boulanger).

Zulke sjabloontjes werken alleen als de personages tot leven komen. Dat lukt niet in Rendez-vous. De figuren worden lomp gekarakteriseerd, zowel door de regie als door Marjolein Beumers script, en ontstijgen geen moment de rol die ze volgens de plot vervullen. Op driekwart van de film weet je nog steeds nauwelijks wie Simone en Eric zijn en kan het je weinig schelen hoe ze op hun noodlot afstevenen. Peter blijft een bordkartonnen typetje. Pierre Boulanger hangt als Michel zo de lonkende jonge god uit dat je er onpasselijk van wordt.

Vrijwel iedere scène schiet dan haar doel voorbij. De broeierig bedoelde affaire, inclusief hitsige vrijages en dinertjes aan de waterkant, maakt een bouquetreeks-achtige indruk. Spannend wordt het evenmin, al werpt de camera nog zoveel suggestieve blikken op het hakblok in de tuin.

Rendez-vous Regie: Antoinette Beumer. Met Loes Haverkort, Mark van Eeuwen, Peter Paul Muller, Pierre Boulanger. 100 min., in 118 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden