De week in boekenGroepsfoto

Remco Campert draagt het stokje nog niet over

Opnieuw wordt een groepsportret gemaakt van Bezige Bij-auteurs. Middelpunt is Remco Campert (90), die ook in 1969 en 2004 op de foto stond.

Remco Campert gaat nu de ereplaats bezetten.Beeld ANP Kippa

Er zal niet worden gestreden om de plaats van de bijenkoning, als Stephan Vanfleteren in de bibliotheek van het Rijksmuseum in Amsterdam een groepsfoto maakt. Verspreid over de balustraden en de beroemde wenteltrap zullen zo veel mogelijk publicerende auteurs van de 75-jarige uitgeverij De Bezige Bij worden vastgelegd, net zoals dat gebeurde in 1969 (door Paul Huf) en in 2004 (door Thom Hoffman).

De nummer 42 van 1969, die in 2004 alleen nog maar Marten Toonder, Harry Mulisch, Jan Wolkers en Hugo Claus voor zich moest dulden, gaat nu de ereplaats bezetten: Remco Campert (90), de zoon van de dichter Jan Campert (1902-1943), wiens verzetsgedicht De achttien dooden de eerste publicatie was van de illegale uitgeverij, die op 12 december 1944 officieel zou worden opgericht.

Zeven jaar later debuteerde zoon Remco bij De Bezige Bij met Vogels vliegen tochgevolgd door een imposant oeuvre bij de uitgeverij waar hij tussen 1969 en 1979 ook redacteur is geweest. Dinsdag zal Campert net als cultuurminister Van Engelshoven aanwezig zijn in de hal aan de Van Miereveldstraat, waar tegenover de rijmprent van Jan Campert een nieuw gedicht van Ramsey Nasr wordt onthuld (‘De dag kan komen’), de auteur en acteur die de wandelstok van Remco Campert zal erven, zoals die al heeft laten weten. ‘In gure tijden hebben we poëzie nodig, nog altijd, en dichters zoals Ramsey Nasr.’

Maar al komt het moment naderbij, Campert draagt het stokje nog niet over. Op 12 december verschijnt zijn nieuwe dichtbundel Mijn dood en ik (Bezige Bij; € 16,99), waarin hij zich afvraagt hoe de dood zal zijn: ‘een onmetelijke ruimte?/ of het klein beperk van een kist?/ nee zeg ik tegen dat laatste:/ opgenomen door de sterren/ in hun nachtelijke pracht’.

De dichter bevestigt dat hij leeft, en al is hij snel moe, in het ochtendlicht kan hij zich buiten bereik van de dood voelen. Vormgeefster Brigitte Slangen heeft op het omslag ‘mijn dood’ door een broos stippellijntje van ‘en ik’ gescheiden. Toch is elk woord dat wordt geschreven ‘een aanslag op de ouderdom’, aldus Campert in 1955. Nu heet het: ‘zo licht/ het gewicht/ van dit gedicht’, en met die zeven woordjes heeft hij het dreigende donker fraai een loer gedraaid.

Donderdagavond vindt op de uitgeverij een dansfeest plaats. Op een steenworp afstand daarvan zal Remco Campert bijtijds te bed gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden