TV-recensieFrank Heinen

Reizen Waes Vlaanderen bewijst dat je voor reizen soms alleen de voordeur achter je moet dichtslaan

Frank Heinen tv-recensie Beeld -
Frank Heinen tv-recensieBeeld -

Als 2020 een jaar als elk ander was geweest, dan zouden we de Vlaamse presentator Tom Waes nu kokosnoten zien koppen in de Stille Zuidzee, of een Siberische toendra sneeuwvrij zien maken. Want Waes, het soort vijftiger bij wie de roekeloze zeventienjarige die hij ooit was nog altijd inwoont, doet dingen die geen kijker ooit doet, op plekken die geen kijker ooit zal bezoeken, met een energie die geen kijker ooit bezeten heeft. Kamelenkak eten, ingesneeuwd raken in je iglo: er gebeurt altijd van alles. Ongetwijfeld voorzien programma’s als deze in allerlei behoeften die ik niet kan overzien, maar voor mij komt het net te vaak neer op: uitzoeken wat de droogste plek ter wereld is, erheen reizen, dorst krijgen en dat filmen.

Sinds een paar weken is Reizen Waes terug. Elke vrijdag bij de VPRO, en elke zondag op het Belgische Eén – de Vlamingen lopen een paar weken vóór. Ditmaal viert Waes zijn reislust bot op zijn eigen land: elke aflevering bezoekt hij een andere provincie, met een map vol tips van kijkers en bekenden. Een uit coronanood geboren, gouden zet.

Op zoek naar de prettigste plekken van Oost-Vlaanderen bezocht Waes vrijdag Oosteeklo. Zo belandde hij in het stamcafé van zijn tv-collega Martin Heylen, D’n Eikel.

Het was tien uur ’s ochtends. Op het terras werd al stevig ingenomen.

In Oosteekloo bleek niets te zien. Geen museum, geen kathedraal. Carnaval was een jaarlijks hoogtepunt, dan hulde het hele dorp zich in lompen. Waes en Heylen bezochten een vriend van Heylen, mede-oprichter van de stichting Niet Te Veel Mayonaise. Heylen: ‘Die hebben we opgericht omdat we vonden dat er te veel mayonaise was.’

null Beeld NPO
Beeld NPO

Waes reisde door. Met Marlies, een ‘rattenvanger van de jongere generatie’ ving hij een muskusrat (die hij vervolgens liet klaarmaken door een sterrenchef). Met oud-Ajax-spits Wesley Sonck bezocht hij de overblijfselen van de kroeg van diens moeder, Café Madelon, achter het spoor in somber Ninove. Hij bestudeerde de grootste sigaar ter wereld en verdiepte zich in het Waterbaktoernooi op Vestjes Kermis in Waasmunster, iets folkloristisch met een kar, een stok, een gat en een bak water. Met trots stelde een van de organisatoren vast: ‘As ge ’t n kier hedoan et, hoade ier olle joare kommn.’

Overnacht werd er in Doel, een dorp dat tientallen jaren lang dreigde te verdwijnen om uitbreiding van de Antwerpse haven mogelijk te maken. Verlaten straten, dichtgespijkerde ramen. Een spookdorp, nog slechts door een enkele volhouder bewoond. Alleen de kerk oogde nog piekfijn, dankzij kosteres Cecile. De houten stoeltjes stonden in het gelid, de vloer glom. Alles gereed voor de mis. Alleen de gelovigen waren op. Reizen Waes Vlaanderen bewijst dat je voor reizen soms alleen de voordeur achter je moet dichtslaan, en hoe mooi Vlaanderen (en de wereld) is als er plotseling niets gebeurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden