FilmrecensieMuidhond

Regisseur Patrice Toye toont met haar verfilming van de gewaagde roman Muidhond al even veel lef ★★★★☆

Hoe kun je sympathie opwekken voor iemand die verlangt naar kinderen, zónder daarin te ver te gaan en te vergoelijken wat hij wil? 

Tijmen Govaerts als Jonathan in Muidhond.

‘Je bent een vrij man’, krijgt Jonathan te horen als hij de gevangenis verlaat. Maar niets is minder waar, blijkt in de Vlaamse film Muidhond. Hij verruilt hooguit een fysieke gevangenis voor die in zijn hoofd.

Waar hij voor vast zat, dat heeft regisseur Patrice Toye (Little Black Spiders) dan min of meer al verteld. Iets met een jong meisje. Iets met een strand. Iets waarvoor zijn medegevangenen hem in elkaar slaan. Maar wat er precies is gebeurd, laat ze de kijker zelf invullen. Jonathans herinneringen presenteert ze als dromerige, onschuldige flashbacks die hij wanhopig probeert te verdringen. Het mag niet. Het kan niet. Dat weet hij, maar hij heeft het niet onder controle.

Muidhond is de verfilming van het indrukwekkende, dappere debuut van forensisch psycholoog Inge Schilperoord. Zij waagde het om een roman te schrijven vanuit de ogen van een pedoseksueel die na een verblijf in de gevangenis een nieuwe start moet maken, terwijl de maatschappij hem met argusogen bekijkt en hij worstelt met zijn begeerte voor een 9-jarig, eenzaam buurmeisje dat in hem een leuke nieuwe vriend ziet.  

Met haar verfilming toont Toye al even veel lef. Ze geeft het zware thema licht en lucht door alles te filmen in grijs-groenige, uitgebleekte, bijna doorzichtige kleuren. Terwijl Jonathan tegen beter weten in zijn buurmeisje Bes toelaat in zijn leven, toont Toye zijn gevoel via zijn perspectief als een soort amour fou – al is het al eng om het zo te omschrijven, want het is en blijft een meisje van 9 over wie we het hebben.

Het is precies dat ongemak dat schuurt en schrijnt en dat Toye ook visueel blijft opzoeken. Hoe kun je sympathie opwekken voor iemand die verlangt naar kinderen, zónder daarin te ver te gaan en te vergoelijken wat hij wil? Hoe verfilm je zo’n verliefdheid?

Toye’s eerste troefkaart is de fenomenale acteur Tijmen Govaerts, een 26-jarige acteur die zijn introverte personage vol empathie benadert en hem iets breekbaars geeft. Een jongen is het nog, met een vlassig snorretje en baardje, met slungelige bewegingen, maar met ontembare, duistere begeertes waar hij nu eens tegen vecht, en zich dan weer aan overgeeft.

Ook Bes is goed gecast. Het brutaaltje met de grote kinderogen en de grotemensentanden wordt geen moment een soort Lolita. Ze is en blijft een onschuldig kind, terwijl Toye de steeds seksuelere blik van Jonathan op haar volgt – langs een randje van een hemdje, op haar billen in een kort broekje als ze voor hem op een trap op loopt, inzoomend op de donshaartjes op haar gebruinde benen. Sensuele beelden zijn het, die de kijker ongemakkelijk op de stoel doen schuifelen.

Zo laat Toye de kijker hulpeloos toekijken, meegezogen in Jonathans zuurstofloze afgrond, intens hopend dat hij uit de steeds gevaarlijkere situatie stapt. Dat hij de controle terugpakt, terwijl je weet dat hij die volledig kwijt is. Een benauwend huzarenstukje.

Muidhond

Drama

★★★★☆

Regie: Patrice Toye

Met: Tijmen Govaerts, Ina Geerts, Line Pillet

99 min., in 25 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden