Recensie Film

Regisseur Exarchou richt haar blik op de Griekse jeugd, een verloren generatie (vier sterren)

De jongeren zijn als een roedel wolven, in een eigen territorium, met een onuitgesproken hiërarchie. 

Beeld Filmstill uit Park

Drama; Park; Regie Sofia Exarchou. Met Dimitria Vlagopoulou, Dimitris Kitsos. In 3 zalen. 100 minuten

De olympische ringen bij de entree zijn flets geworden. De blauwe stoeltjes zijn er nog, maar ze kijken uit op een arena van niets. Onkruid woekert tussen de stenen. De gangen van het sportcomplex zijn een donker doolhof. In het zwembad waar Inge de Bruijn goud en zilver won, staat onaanlokkelijk brak water.

Wat een fantastisch decor is het, dat van de debuutfilm van de Griekse regisseur Sofia Exarchou. In Park, de eerste film van de Previously Unreleased-zomerserie van Eye, volgt zij de nieuwe gebruikers van het sportcomplex waar in 2004 de Olympische Spelen werden gehouden. Het zijn de jongeren uit de buurt, van jochies van een jaar of tien tot jonge twintigers. In de stoffige, hete zomer hangen ze rond terwijl ze nu en dan de verveling doorbreken met een krachtmeting – een worstelpartij of een hardloopwedstrijd op blote voeten – wat direct weer doet denken aan de eerdere sportprestaties in dit oude Olympische dorp.

De handheld-camera van Monika Lenczewska zit de jongeren dicht op de huid. Die aanpak van Exarchou doet denken aan de tienerfilms van regisseur Larry Clark. Ze laat ze zien als een roedel wolven in een eigen territorium, met een onuitgesproken hiërarchie en vrouwtjes en mannetjes die elkaar besnuffelen. Eigenlijk net zoals de jonge vechthond waarmee de jongeren geld verdienen als fokdier. Ze doen en zijn, meer niet. Langzaam focust Exarchou op de 22-jarige Anna en de 17-jarige Dimitri, die naar elkaar toe groeien zonder daar al te veel woorden aan vuil te maken.

De cast is een mengeling van knap spelende amateurs en professionals. Vooral Dimitra Vlagopoulou maakt van Anna een prachtige tragische heldin. Als zij en Dimitri op een naburig vakantiecomplex op een feestje belanden waar Britten zich laveloos zuipen, spreekt haar gezicht boekdelen: dit leven is voor haar geen keuze, maar er is simpelweg geen alternatief.

Het vervallen olympisch dorp wordt zo meer dan alleen een prachtig gefilmd decor. Het is een voortdurende herinnering aan de gloriedagen van Griekenland, waar de Olympische Spelen nota bene zijn ontstaan. Het is een symbool voor de huidige situatie; de peperdure Spelen van 2004 hebben volgens economen bijgedragen aan de economische malaise van nu. Exarchou richt haar camera dwingend op een toekomstloze generatie, die borrelt en bruist van energie, maar die alleen een vervallen plek heeft om die kwijt te raken. Iets om over na te denken: hoe moet het toch met hen? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.