FilmrecensieI See You

Regisseur Adam Randall speelt vakkundig met de klassieke horrorfilmiconografie ★★★☆☆

Dat hij daarbij gretig leent uit recente films is niet storend, omdat het zo goed bij elkaar is gejat.

Owen Teague onder het masker in ‘I See You’.

De klassieke zomerse idylle in het kleine, overzichtelijke Amerikaanse stadje waar I See You zich afspeelt, wordt in de openingsminuten precies zo gefilmd dat één ding zeker is: die idylle houdt geen stand. Het zijn beelden zoals je ze wellicht kent van de eerste scène van David Lynch’ Blue Velvet, of uit de opzet van de verhalen van Stephen King: lange rij voor de ijskraam in de zon, kinderen op fietsjes over fraaie bospaadjes, grote vakantie voor de boeg. Maar je hoeft geen bijzonder geoefende kijker te zijn om te weten dat er iets niet klopt, dat die vrolijke, naïeve onschuld hooguit bestaat als fantasie.

De eerste minuten van I See You eindigen volgens verwachting: een kind wordt tijdens een tochtje door het bos van zijn fiets geslagen. De dader blijft nadrukkelijk buiten beeld – het is alsof het jongetje door iets onzichtbaars wordt geraakt – waarmee de makers direct ook het bestaan van een of andere bovennatuurlijke entiteit suggereren.

Het verhaal richt zich vervolgens op het gezin Harper, dat net als de rest van het stadje in ernstige verwarring verkeert. Vader is agent en onderzoekt de verdwijning van het kind, zijn vrouw, die onlangs in een affaire verzeild raakte, slikt medicijnen en staart af en toe wezenloos voor zich uit, en hun puberzoon zit vol verwijten. Alsof dit huiselijk drama niet voldoende is, speelt regisseur Adam Randall ook hier met horrorfilmiconografie: iemand verschijnt plotseling achter een dichtslaande deur, de tv gaat uit zichzelf aan, een laken wordt ’s nachts langzaam van bed getrokken.

Helen Hunt in ‘I See You’.

Randall speelt geruime tijd vakkundig met het mysterie, hoe gretig hij ook leent uit veelal recente films en series waarin een soortgelijke, ogenschijnlijk bovennatuurlijke geheimzinnigheid rondwaart. De agent die een zaak tracht op te lossen door in een oude zaak te duiken en in een oogwenk luistert naar verhoren op cassetteband? Dat is eigenlijk iets te veel True Detective, maar ach, niet bijzonder storend als het zo goed bij elkaar is gejat als hier.

Minder gelukkig is de keuze om zo ongeveer halverwege de film de gebeurtenissen van een nieuw perspectief te voorzien. Wat op dat moment even lijkt op een broodnodige originele toevoeging aan het verhaal, verwijdert in het verdere verloop van I See You met haast chirurgische precisie het zorgvuldig opgebouwde mysterie.

I See You

Thriller

★★★☆☆

Regie Adam Randall

Met Helen Hunt, Jon Tenney, Judah Lewis

98 min., in 86 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden