Review

Red Hot Chili Peppers: Na een half uur was het geluid geen treinramp meer, maar gewoon slecht

Toen gitarist John Frusciante voor de eerste keer de Red Hot Chili Peppers verliet (in 1992) leek het gedaan met de band uit Los Angeles: met opvolger Dave Navarro werd een teleurstellend album opgenomen (One Hot Minute) en grauw optreden in de Rotterdamse Ahoy gedaan, op 16 oktober 1995.

Boven en onder: De Red Hot Chili Peppers in Ahoy, gisteren. Beeld getty

Gisteren waren de 'Peppers' terug in Ahoy, opnieuw op 16 oktober en met een gitarist (Josh Klinghoffer) als opvolger van de voor de tweede keer vertrokken Frusciante, maar ditmaal wél met een goed album op zak, I'm With You.

Nederland weet onderhand hoe wisselvallig de Peppers live zijn: sterk in de Haagse Statenhal (2000), futloos in Ahoy (2003), imposant op Pinkpop (2006), slap in Nijmegen (2007).

De enige constante was altijd de zwakke zang van Anthony Kiedis, maar juist de frontman, die met ravenzwarte lok en snorretje een hippe rock-Hitler leek, was nu opvallend goed bij stem.

Overmacht

Toch werd het opnieuw geen echt memorabel Peppers-concert, deels door pure overmacht. Al in het openingsnummer viel het hele zaalgeluid even uit. Het zou later in Can't Stop nog eens gebeuren.

Lag het aan de technici? Aan de apparatuur? In elk geval niet aan de Peppers en ook niet aan Ahoy, de vaak bekritiseerde 'galmbak': dit was materiaalpech, al dan niet door menselijk falen. (Een van de oorzaken zou zijn dat er bier over de mengtafel werd gegooid, zie hiernaast een tweet van bassist Flea.)

De Peppers speelden noest door, maar ruim een halfuur bleef een van de twee 'trossen' luidsprekers hinderlijk knarsen en storen. Wie in de buurt stond, kon de paniek achter de geluidstafel gadeslaan: nu eens geen gitaar, dan weer even geen zang of alleen basdrum.

Slecht

Na ruim een halfuur was het euvel verholpen. Vanaf dat moment was het geluid geen treinramp meer, maar gewoon slecht, zoals dat vaker gebeurt met technici die zich geen raad weten met Ahoy, waar beslist niet elk popconcert zo slecht klinkt.

De Peppers wilden wel, maar helemaal goed kwam het niet meer, en dat lag niet alleen aan het zaalgeluid. Het was ook wat voorspelbaar: het sterke I'm With You kwam er bekaaid af, de Peppers speelden feitelijk een greatest hits-show, met Dani California in de opening, Otherside ergens in het midden, Californication en By The Way tegen het einde en Give It Away in de rommelige toegift.

John Frusciante werd toch erger gemist dan op plaat: de loopjes in Scar Tissue (1999) en Under The Bridge (1991) bleven wat houterig.

Flea zal een leuke 49e verjaardag hebben gehad: de fans zongen hem toe, er waren spandoeken en ballonnen, maar hij zal de eerste zijn om te erkennen dat eerdere optredens op zijn verjaardag minder problematisch verliepen.

Red Hot Chili Peppers, Ahoy, 16 oktober

  • Oordeel van onze recensent
Het geluid liet in Ahoy nogal wat te wensen over, soms viel het zelfs helemaal uit. Volgens bassist Flea en bezoekers van het concert kwam dat doordat mensen bier over het mengpaneel hadden gegooid.
Beeld getty
Beeld getty
Beeld getty
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden