Red Hot Chili Peppers-bassist: 'Alles kan zomaar afgelopen zijn'

Voor hun nieuwste album kozen de Red Hot Chili Peppers - vrijdag op Pinkpop! - een nieuwe producer en dat is te horen. De Volkskrant sprak met bassist Flea over bijna 35 jaar Peppersgeschiedenis, over de kwetsbaarheid van de bandleden en over het opgefriste en aangescherpte geluid.

Flea (links) en Anthony Kiedis tijdens een optreden van de Red Hot Chili Peppers in Californië, april 2013. Beeld Getty Images for Coachella

Het zag er een maand geleden florissant uit voor de Red Hot Chili Peppers. Nieuwe plaat klaar, single op de radio en optredens tot ver volgend jaar als headliner op de mooiste festivals ter wereld, waaronder vanavond op Pinkpop. Kortom: het heerlijke gevoel dat alles klopt en iedereen er klaar voor is. Of zoals Flea (53), bassist van de band, het omschrijft: 'Ik voel me elke keer weer een kind van 10 dat jarig is, als tot me doordringt dat ik weer maandenlang mag doen wat ik het leukste vind: muziek maken met mijn maten.'

Ziekenhuis

Iedereen had er dan ook zin in, 14 mei, op het KROQ Weenie Roast, een festival in Los Angeles waar de Peppers nummers van hun volgende week te verschijnen elfde studioalbum The Getaway zouden spelen.

Maar een uur voor het optreden leek de wereld van Flea even in te storten. Zanger Anthony Kiedis (53) werd in allerijl naar het ziekenhuis afgevoerd. 'Hij kreunde van de pijn. Er was iets met zijn maag. Duizenden mensen stonden klaar, maar ons concert moest worden afgezegd. Dit had ik in 35 jaar niet meegemaakt. Onmiddellijk schoot door me heen dat het zomaar afgelopen kan zijn. Daar in die ambulance gingen de Red Hot Chili Peppers.'

Bijrollen op het witte doek

Flea verveelt zich snel, zegt hij. In 2013 ging hij met Radioheads Thom Yorke en zijn Atoms for Peace mee op wereldtournee. 'Ik heb zeldzaam veel van Yorke geleerd. We maken totaal andere muziek. Maar dat beviel me juist.' Acteren is een ander favoriet tijdverdrijf. Flea is te zien in meer dan dertig films, waaronder Less Than Zero, The Big Lebowski en Fear & Loathing in Las Vegas. 'Allemaal geen grote rollen, maar wel heel belangrijk voor me om te blijven doen. Even een andere wereld in, opladen en weer terug.'

Flea zelf bracht het slechte nieuws aan het publiek. Hij was 'devastated', een woord dat hij een klein weekje later in Malibu tijdens het interview herhaalt. 'Het is al erg genoeg als het een dierbare van je is die je pijn ziet lijden, maar als je ook nog eens je toekomst ziet verpulveren, komt het nog harder aan. Pfff, gelukkig viel het allemaal mee.'

Iets met een infectie, vermoedt Flea. 'Anthony komt er weer helemaal bovenop, maar het is wel een waarschuwing. We zijn een stuk kwetsbaarder dan twintig jaar geleden.'

Nee, dat Kiedis mogelijk was teruggevallen in zijn drugsverslaving, kwam niet bij hem op. Vroeger had hij waarschijnlijk meteen gedacht: drugs. 'Dat is nu voorbij, mijn angst is juist dat we door infecties of ongelukjes worden geveld. Ik ben 53; alles kan zomaar afgelopen zijn.'

Verknocht aan L.A.

Het is niet de enige keer in het gesprek dat Flea verwijst naar ouderdom en vergankelijkheid. Toch oogt hij vitaal. Zijn grijze haar is kortgeknipt, die ingevallen wangen had hij dertig jaar geleden ook al.

Hij aait Blizzard, zijn grijswitte collie. Flea woont vijf minuten verderop, in net zo'n majestueuze villa als waar de Volkskrant vandaag is uitgenodigd, aan de Pacific Coast Highway in Malibu, Californië, een uurtje van West-Hollywood vandaan.

Daar, op de middelbare school in Hollywood, begon bijna veertig jaar geleden de vriendschap tussen hem en Kiedis. Aan de Sunset Strip bezochten ze punkbands en begonnen er uiteindelijk zelf een. 'Ik ben nog altijd verknocht aan L.A., hier ligt het hart van de Peppers.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Flea bij het Rock am Ring music festival in Mendig (Duitsland). Beeld epa

Een uurtje voor aanvang van het gesprek zien we Michael Balzary (zoals Flea eigenlijk heet) met Blizzard op het grasveld voor de villa rennen. Van Anthony Kiedis, die van achter het raam toekijkt, vangen we niet meer op dan een glimp. Zwart haar, een dikke zwarte snor. De Volkskrant krijgt de zanger van de band niet te spreken, hij is net als drummer Chad Smith en gitarist Josh Klinghoffer toebedeeld aan andere media die vandaag vanuit de hele wereld door platenmaatschappij Warner zijn ingevlogen.

The Getaway horen we voorafgaand aan het gesprek voor het eerst. Net als de pakkende single Dark Necessities kent de plaat een fris en toch ook ander geluid dan we van de Peppers gewend zijn. 'Ja, dat werd wel eens tijd, toch?' Flea zet een brede grijns op. Het geeft de grote spleet tussen zijn voortanden prijs die hem nog altijd als een boefje doet ogen. 'We wilden na een jaar of vier graag weer met elkaar de studio in, maar wel zonder Rick Rubin. Ik houd van hem hoor, maar na 25 jaar wilden we toch eens wat anders.'

Topproducer Rick Rubin (die ook werkte met onder anderen Slayer, Johnny Cash en The Beastie Boys) produceerde vanaf hun doorbraak in 1991 met Blood Sugar Sex Magik alle volgende platen van de Peppers, tot en met I'm With You (2011).

Chemie uitgewerkt

Na successen met Californication (1999) en By the Way (2002) leek het alsof de chemie op Stadium Arcadium (2006) en I'm With You toch een beetje uitgewerkt was. Dubbel-cd Stadium Arcadium was met bijna dertig nummers veel te lang, alsof Rubin en de band geen keuzes konden maken. Op I'm With You ontbrak het aan pakkende hits. Waarom zijn ze eigenlijk zo lang met Rubin doorgegaan?

'Gemakzucht, denk ik', zegt Flea. 'Er was ook wel wat intern gerommel. De ene keer was John (Frusciante, gitarist, red.) erbij, dan was hij weg en moest Josh (Klinghoffer, gitarist, red.) worden ingewerkt. Rubin was een baken van rust, zeker omdat Anthony en ik vervelende drukke mannetjes kunnen zijn.'

Rubin had bovendien een werkwijze die beviel. 'Hij vond alles al snel mooi. Rick lette eigenlijk vooral op toon en sound. Als het niet vals klonk, de opbouw van liedjes klopte en Anthony's zang er goed op stond, was het goed.'

Zanger Anthony Kiedis. Beeld epa

Rubin zette de Peppers niet aan tot muzikale vernieuwingen of experimenten met bijvoorbeeld elektronica om het bandgeluid te verfrissen. Maar hij hoorde wel wat een hit was, zoals Under the Bridge of Otherside. Die nummers kregen extra aandacht. 'Nu ik erover nadenk: best raar dat hij die speciale zorg de laatste jaren aan geen enkel liedje meer gaf. Misschien was hij ook wel klaar met ons, haha.'

Exit Rubin dus - voor het nieuwe album werkten de Peppers samen met Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse en betrokken bij Damon Albarns Gorillaz, Gnarls Barkley (van de hit Crazy) en Broken Bells. Een veelzijdig producer, ervarener in hiphop en pop dan in het soort stevige funkrock waarmee de Red Hot Chili Peppers groot werden. Anders dan Rubin is Burton geen man die de songs intact laat en hooguit wat versiering in arrangementen aanbrengt; hij denkt juist vanaf het begin mee en voegt graag geluidjes toe waar ze niet gepland zijn.

Flea: 'Eerlijk gezegd was ik niet zo'n voorstander van zijn komst, het was een idee van Josh, ons jongste bandlid (hij is 36, red.). Anthony en ik moesten vreselijk aan Brian wennen. Het eerste wat hij deed was ons, de twee oudjes, uit onze comfortzone halen. En dat ging bepaald niet zonder scheldpartijen.'

Alles opnieuw spelen

Waar Flea en Kiedis gewend waren hun partijtjes in te spelen en te zingen als Rubin ze daarvoor uitnodigde, wilde Burton iedereen bij alle opnames in de studio hebben en dan de nummers laag voor laag opbouwen. Eerst de ritmelaag, waar Burton de drums nog wel eens door een elektronische beat wilde vervangen, dan de melodie, en als laatste de zang.

'We hadden al twintig, dertig nummers klaar toen Brian Burton erbij kwam. Hij wilde de opnamen die we al hadden niet eens horen, we moesten alles opnieuw voor hem spelen, waar hij dan op reageerde door de nummers af te wijzen of te bewerken. Daar had ik moeite mee, maar hij had gelijk. Anthony werd gedwongen zijn teksten zo ongeveer ter plekke te schrijven of te herschrijven, wat het beste in hem naar boven haalde.'

Flea zelf lijkt meer terug te vallen op het aloude slaan op de snaren (slap bass) waarmee hij meer dan dertig jaar geleden zijn stijl vestigde. 'Ik ben daar nooit echt mee gestopt, maar inderdaad, ik voelde me soms weer even 25. Weer net zo wild en onaangepast - dat kun je soms wel horen, denk ik.'

Maar voordat iedereen alle frisse nieuwe elementen als handclaps, knisperende synths en een discobeat (in Go Robot) aan Brian toeschrijft, benadrukt Flea graag dat ook veel nieuwe creatieve input afkomstig is van gitarist Josh Klinghoffer.

'Hij was er net bij toen we vijf jaar geleden I'm With You opnamen en stelde zich toen bescheiden op. Nu heeft hij zelfvertrouwen en durft hij ook tegen Anthony en mij tekeer te gaan. Toen Josh een keer tegen me uitviel omdat ik een fout maakte, wist ik dat we de juiste gitarist hadden.

Drummer Chad Smith. Beeld FilmMagic

Roerige jaren

'Zo'n nummer als Detroit op de nieuwe plaat. Man, man, die riff komt helemaal van Josh. En dan die tekst van Anthony, waarin hij muzikale helden uit de stad van The Stooges (protopunkband met Iggy Pop, red.) tot J Dilla (invloedrijke, in 2006 overleden hiphop-producer, red.) vereert. Ik ben daar echt trots op.'

Flea staart voor zich uit en blijkt in gedachten te zijn afgedwaald naar veertig jaar geleden. 'Anthony en ik kenden elkaar al. Ik was een ontzettend onaangepast ventje. Altijd druk, agressief, chaotisch, maniakaal, echt een etterbak. Anthony was een beetje de playboy, maar had ook zo zijn donkere kanten. Hij zat al vroeg aan de heroïne, en dat is hem diverse keren bijna fataal geworden. Dat we samen een band zijn begonnen is niet zo gek. Wel dat we die band nog steeds hebben. Er was geen plan, we deden gewoon wat we leuk vonden. Dat we er nog altijd zijn en elk festival ons nog altijd bovenaan het affiche zet, verbaast me. Je zou toch denken dat we al lang door een jonge generatie muzikanten zouden zijn weggevaagd.'

De Peppers beleefden roerige jaren. Gitarist (en medeschoolgenoot) Hillel Slovak overleed in juni 1988 aan een overdosis heroïne, een maand nadat de band voor de eerste keer op Pinkpop had gestaan. Sindsdien droeg Kiedis vaak een nummer aan Slovak op. Na Knock Me Down (1989) en Otherside (1999) is dat nu Feasting on the Flowers. 'Anthony heeft zich altijd ontzettend schuldig gevoeld. Ik ook, want ik was vooral bezorgd over Anthony's heroïnegebruik, terwijl het Hillel was die hulp nodig had.'

Slovaks opvolger John Frusciante ('Misschien wel de beste gitarist ooit. Ja, beter nog dan Jimi Hendrix') ging in de jaren negentig bijna aan dezelfde drug ten onder. En Flea?

'Ik heb van alles uitgeprobeerd, maar echt, we zijn nu al jaren clean, hoor. En de opnamen met Brian verliepen zeer beschaafd.'

Flea schiet in de lach als hij terugdenkt aan die beginjaren. Vooral wanneer hij de productie van Freaky Styley, het tweede album van de Peppers, ter sprake brengt, geproduceerd door funkgrootheid George Clinton. De opnamen waren 'één groot drugsbacchanaal', zegt Flea. 'Maar het was ook een van de meest krankjorume funkrockplaten ooit, toch?'

Zonder Clinton hadden de Peppers nooit de eerste stap richting mainstream gezet, weet Flea zeker. 'Clinton hoorde iets in ons dat niemand anders nog had gesignaleerd. Dat we wild konden beuken, maar ook iets kwetsbaars hadden. Het is Anthony's gevoel voor melodie naast mijn doldwaze beuk- en springpartijen.'

Gitarist Josh Klinghoffer. Beeld WireImage

Die combinatie is voor Flea nog altijd heilig. 'Ik doe veel dingen naast de Peppers. Acteren, of meedoen met andere bands, zoals een paar jaar geleden met Thom Yorke's Atoms for Peace. Maar de Peppers is altijd thuiskomen. Als ik 's ochtends wakker word, is het eerste wat ik denk: ik maak nog steeds muziek en zit nog steeds in dezelfde band.'

Vaak dacht hij dat het klaar was. De dood van Slovak, het vertrek van Frusciante en ja, vorige week dacht hij het ook, toen Anthony in de ambulance lag. Een leven zonder Peppers is geen leven. 'Ik kan ook op het strand gaan liggen, een jointje roken en papaya eten. Maar ik ben nu eenmaal geobsedeerd door muziek maken, het meeste andere verveelt me. Rondspringen op het podium als de vlo waaraan ik mijn bijnaam te danken heb. Dat is waarvoor ik leef, de rest is bijzaak.'

De Red Hot Chili Peppers spelen vrijdag op Pinkpop in Landgraaf. The Getaway verschijnt op 17/6.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden