Review

Recensie Poetry: verontrustend, beheerst en steenrijk

AMSTERDAM - Wat zit ze te kijken, wil een passante van Mija weten, wanneer ze buiten op straat zomaar in het niets lijkt te staren. 'Ik kijk naar die boom', antwoordt ze. 'Ik luister naar zijn gedachten en probeer te begrijpen wat hij tegen me zegt.' De voorbijgangster loopt zwijgend verder; ongetwijfeld denkt dat ze met een gek te maken heeft.

Door Kevin Toma
Scene uit Poetry. Beeld
Scene uit Poetry.

En dat terwijl de bejaarde heldin van Lee Chang-dongs magistrale Poetry gewoon een opdracht uitvoert die ze tijdens poëzie-les heeft gekregen. Maar ze is ook van zichzelf een vrouw die de mensen om haar heen telkens weer ontregelt, zonder dat ze daar speciaal haar best voor doet. Dat kan ook liggen aan de beginnende Alzheimer die vroeg in de film bij haar wordt geconstateerd; een diagnose die ze met niemand deelt.

Wat Mija ook doet, zegt of juist verzwijgt, zoekend naar woorden en dichtregels, het is duidelijk dat Lee (Oasis, Secret Sunshine) volledig aan haar kant staat. Hij observeert haar met dezelfde onvoorwaardelijke aandacht die zij voor de persoonlijke geschiedenis van een boom of vertrapte perzik over heeft, en zo wordt steeds duidelijker dat al haar eigenaardigheden getuigen van een schijnbaar onuitputtelijke voorraad aan levensdrang en zelfredzaamheid. Ze wordt er zoveel mooier en interessanter van dan de opportunistische, gevoelsarme mensen die ze tegenkomt.

Groot contrast

Het grootst is nog het contrast tussen Mija en haar kleinzoon Jongwook: terwijl zij hem al jaren vol toewijding verzorgt, hangt de puber er gruwelijk verveeld bij. Zoals hij haar al zijn troep laat opruimen, getuigt zijn houding van een ziekelijke, bijna boosaardige apathie.

Die tegenstelling wordt nog veel scherper, wanneer de kersverse poë-zie-cursiste ontdekt dat haar kleinzoon betrokken was bij een fatale groepsverkrachting. Door de vaders van de andere daders wordt ze gevraagd te zorgen dat de zaak in de doofpot gaat. Hoe moet ze dan nog een mooi gedicht schrijven?

Meesterschap

Het zegt alles over Lee's meesterschap als verhalenverteller dat hij niet met film en al in de gigantische kloof valt die er tussen Mija en de andere personages gaapt; dat hij ondanks alle extremen geen moment naar clichés of goedkoop sentiment grijpt, maar een uiterst beheerst, verontrustend en steenrijk drama heeft afgeleverd dat vooral onder het oppervlak blijft broeien.

Het gegeven van Poetry smeekt bijna om een drakerige stijl, maar Lee brengt het met een zelfbeheersing die de zeggingskracht maximaal maakt.

Met hoofdrolspeelster Yun Jeong-hie kan Lee alle kanten op: welke uitersten de film ook opzoekt, Yun geeft er precies het juiste gezicht en gewicht aan. Ademloos blijf je naar haar kijken - tot ze in de machtige finale, na het meest hartverscheurende potje badminton uit de filmgeschiedenis, uit beeld verdwijnt en alleen haar stem achterlaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden