Ready Player One is een lust voor het oog, maar met een te stichtelijk verhaal

Film - Ready Player One

Veel van de lol schuilt in de muren die neergaan; de T-rex uit Jurassic Park hapt naar de auto uit Back to the Future.

Foto rv

Steven Spielberg, zo liet de 71-jarige regisseur onlangs weten, speelde al videospelletjes (Pong) vóór hij in 1975 met Jaws de blockbuster-industrie op z’n kop zette. Hij is dus ook op dát vlak gekwalificeerd als verfilmer van Ready Player One van schrijver Ernest Cline.

Foto rv

Diens sciencefictionbestseller uit 2011 puilt uit van de verwijzingen naar de jarentachtigpopcultuur. Het verhaal speelt zich grotendeels af in het virtuele pretpark waarin de met VR-bril uitgeruste mens existeert anno 2044, als de echte wereld heeft afgedaan. De OASIS heet die digitale wereld, en na een blik op het afgegleden Amerika vol gevaarlijk hoog gestapelde trailers met gamende bewoners, trakteert Spielberg de kijker op virtuele weelde: eindeloze casinopaleizen en rijk aangeklede game-werelden waarin alle denkbare figuren (uit films, games, noem maar op) met elkaar optrekken, of onderling de strijd aangaan. Niet de mens, maar diens digitale façade – de avatar – is maatgevend op de sociale ladder. Hoofdpersonage en verteller is de onopvallende tiener Wade Watts (Ty Sheridan), die als z’n coole OASIS-avatar Parzival tracht door te dringen tot de game-elite.

Foto rv

Nog voor de vraag zich opdringt of zo’n onbegrensd VR-bestaan niet snel gaat vervelen, schakelt Ready Player One in de race-stand: de schepper van het spel heeft geheime sleutels verstopt, zogeheten easter eggs, die de vinder naast een fortuin óók zeggenschap over OASIS zullen bezorgen. Behalve Wade en een troep gamer-rebellen, jaagt ook een naargeestig concern op heerschappij, louter voor kil zakelijk gewin. OASIS-schepper James Halliday, weeïg-nerdy vertolkt door Mark Rylance, stopte zijn puzzelachtige schepping vol persoonlijke noten; dus nu bestuderen alle OASIS-gangers de jaren tachtig: de vormende jaren voor deze über-programmeur.

Foto rv

Veel van de lol van Ready Player One schuilt in muren die neergaan: hier kan de held door New York racen in zo’n Back to the Future-DeLorean auto met vleugeldeuren, terwijl de T-rex uit Jurrasic Park naar hem hapt. En zodra Wade op zoek gaat naar aanwijzingen in het digitaal opgetrokken hotel uit Stanley Kubricks horrormeesterwerk The Shining, schept Spielberg het soort verbluffende metavermaak dat vast ooit werkelijkheid zal worden: toerisme ín de film.

Tegelijk is een spel kijken iets anders dan een spel beleven; zonder pookje in de hand is Ready Player One, bij een lengte van 140 minuten, ook een opvallend passieve bedoening. Hollend van plotgat naar plotgat, bevolkt door weinig bezielde personages/avatars. Spielberg wordt ook nog even Disney-stichtelijk: gamen is goed, maar wel met mate. Als held Wade valt voor een grootogig elfje blijkt het meisje achter die fraaie avatar uiteraard ook mooi, maar dan voorzien van excuus-wijnvlekje.

Ready Player One is een visueel genoeglijk, verhalend vlak ritje in een kermisattractie; een vrome kijk op wat virtuele realiteit de mens ooit zal bieden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.