Review

Razend knap, maar toch een beetje saai

Hij heeft gespeeld met orkesten, popmuzikanten en jazzcombo's van diverse pluimage, maar een heus soloalbum stond nog altijd op het verlanglijstje van saxofonist Branford Marsalis.

Twee jaar geleden nam hij In My Solitude op in de Grace Cathedral in San Francisco. Het moet gezegd: dit klinkt om door een ringetje te halen. De openingsstukken, Steve Lacy's Who Needs It en de evergreen Stardust, luister je bijna ademloos uit, zo mooi speelt Marsalis. Maar gaandeweg begint er ook iets te knagen. Marsalis, dit weekeinde te gast op het Amsterdamse Sax14 Festival, wil wel heel graag het slimste jongetje van de klas zijn. Geen muziekstuk is te hoog gegrepen. Het klassieke Mai, Op. 7 van Ryo Noda is een les in muzikale abstractie. In de vier improvisaties demonstreert hij meer virtuositeit dan bezieling. Razend knap, maar toch ook een beetje saai, die demonstratie op alt-, sopraan- en tenorsax, waarin de plaat uiteindelijk verzandt.

undefined

Branford Moralis, op 19 juli 2013, bij het Vitoria Jazz Festival in Vitoria Spanje. Beeld epa
Branford Moralis, op 19 juli 2013, bij het Vitoria Jazz Festival in Vitoria Spanje.Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden