Raw toont hoe dun de grens tussen mens en beest is

Wat een talent voor sfeer en grandioos vervreemdende beelden heeft debuterend regisseur Julie Ducournau. Raw mikt op de ingewanden, maar de eigenzinnige film laat zich niet in een hokje duwen.

Beeld RV

Misschien komt het door het gehaktballetje dat ze per ongeluk binnenkreeg in het wegrestaurant. Of toch door het konijnenniertje dat ze moest doorslikken tijdens een ontgroeningsritueel?

Hoe dan ook: Justine, een strikt vegetarische eerstejaars dierengeneeskunde, reageert op die ongewenste consumpties anders dan verwacht. Ze ontwikkelt een enorme honger naar vlees en dat gaat van kwaad tot erger. In de vegetariër ontwaakt een kannibaal.

Dit coming-of-agevehikel leverde het Franse horrordrama Raw uitstekende publiciteit op: op het filmfestival van Toronto zouden enkele bezoekers tijdens het kijken zijn flauwgevallen. Waar of niet, debuterend regisseur Julie Ducournau, die met Raw in Cannes de Fipresci-prijs won in de Semaine de la Critique-sectie, werkt sappig toe naar Justines eerste hap mensenvlees: van het konijnenniertje en een sjasliek naar een rauwe kipfilet.

Interessant, hoe Justines onstuitbare kannibalisme een ziekte of verslaving lijkt en haar tegelijkertijd op een woeste, wilde manier van anderen onderscheidt. En dat net tijdens de ontgroeningsperiode, als ze door de tweedejaars (waaronder haar oudere zus Alexia) met alle feuten op één vernederende hoop wordt gegooid.

Als Raw (oorspronkelijke titel: Grave) ergens over gaat, dan is het hoe dun de grens is tussen mens en beest, hoe griezelig kuddegedrag is en hoe bevrijdend rekbaar iemands identiteit. De film zelf intussen is te brutaal, vaak op het puberale af, om zich in een hokje te laten stoppen. Coming-outverhaal, body horror, gitzwarte humor, Ducournau naait het zelfverzekerd aan elkaar.

De gruwel concentreert zich in een handvol bijzonder viscerale episoden. En dan is de scène waarin Justine haar tanden zet in Alexias per ongeluk afgeknipte vinger, niet eens de misselijkmakendste. Die eer gaat naar het moment waarop ze een haarsliert uit haar mond trekt die zo eindeloos lang is dat je maar blijft (weg)kijken.

Om te kokhalzen, en door talent Garance Marillier met evenveel overgave vertolkt als de rest van haar intens fysieke rol. Maar het tafereel hangt nogal los in het hengsel van het geheel. zoals wel meer scènes eerder bedoeld lijken om te choqueren dan om de plot in een bepaalde richting te duwen of je dichter bij Justine te brengen. Raw is dan ook een film die vooral op het netvlies en de ingewanden mikt en minder op het verstand.

Soms schiet Ducournau mis. Maar wat een talent voor sfeer en grandioos vervreemdende beelden. Alleen al die grauwe betonnen, labyrintische studentencampus: het zou net zo goed een vleesfabriek kunnen zijn, waar de feuten op handen en knieën naar de slachtbank worden gevoerd.

Raw (horror). Regie: Julie Ducournau. Met: Garance Marillier, Ella Rumpf, Rabah Nait Oufella, Laurent Lucas, Joana Preiss. 99 min., in 13 zalen.

Waarom de kannibaal ons zo fascineert
O, het is zo goor, o het is zo ziek. Wie zet er nou zijn tanden in een ander mens? Dat dóé je niet. En toch kijken we met z'n allen. Wie is hier nou gestoord? (+)

In Bill Schutt's Cannibalism blijkt kannibalisme heel natuurlijk
Bij Schutts fascinerende opsomming van kannibalisme in het dierenrijk verbleekt de horror in films en literatuur. In de wervelend geschreven en prachtig geïllustreerde studie blijkt kannibalisme zeer natuurlijk. De Volkskrant geeft het boek vier sterren, lees de recensie hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden