Review

Rauwe eerlijkheid maakt nieuwe John Green moeite waard om te lezen

Boek (jeugd) - Schildpadden tot in het oneindige

Zoenen terwijl je bang bent.

Of de gemiddeld tachtig miljoen microben die via zijn tong haar mond binnendringen voor altijd deel zullen uitmaken van haar darmflora. Dat is het enige dat de 16-jarige Aza Holmes wil weten terwijl ze zoent met miljardairszoon Davis Pickett. Het antwoord vindt ze op haar mobiele Wikipedia: ja.

Schildpadden tot in het oneindige - John Green

Jeugdroman
Uit het Engels vertaald door Aleid van Eekelen
Gottmer, 303 pagina's €15,99

Je zult maar ziekelijk bang zijn voor bacteriële infecties en toch graag willen zoenen. Schildpadden tot in het oneindige, de nieuwe jongerenroman van John Green, is de hier en daar hilarische, hier en daar somber stemmende beschrijving van leven met een ongeneeslijk angstsyndroom. Zoals in al zijn boeken bieden onvoorwaardelijke vriendschap en intellectuele humor tegenwicht.

Of de fans van de Amerikaanse succesauteur helemaal tevreden zullen zijn is de vraag. Ruim vijf jaar hebben ze na de verfilmde bestseller Een weeffout in onze sterren (Lemniscaat, 2012) moeten wachten. Green is zelfs een half jaar gestopt met zijn populaire vlog om het af te maken. Het boek dat er nu ligt, is duidelijk met veel moeite geschreven en er gebeurt bijzonder weinig in.

De vader van Davis is vermist, maar Holmes stopt op diens verzoek al gauw met het detectivewerk. Behalve een rondje op de ringweg komt Aza het morsige Indianapolis met haar onbevaarbare rivier niet uit. De sterrenhemel, waaronder Aza en haar in astronomie geïnteresseerde minnaar liggen te zoenen in afwachting van een meteorietenregen, is door wolken aan het zicht onttrokken. Dat laatste kan nauwelijks anders zijn dan een plaagstoot naar zijn vorige titel, volgens sommigen een tranentrekker.

Gek genoeg is het resultaat van dit enigszins richtingloze gewroet een boek dat dichter bij zijn schepper lijkt te komen dan de eerdere. Ben ik wel de auteur van mijn eigen leven, vraagt Aza zich steeds af. Nee, lijkt het prettig onsentimentele antwoord te zijn. En daar zal je het mee moeten doen.

Green heeft zelf al zijn hele leven last van angsten en dwanggedachten en bedankt op de laatste bladzijde zijn therapeut. Misschien is het enige doel van zijn schrijverschap wel om die bijna onbeschrijflijke pijn op papier te krijgen. En werd de metafoor wel uitgevonden om te helpen waar dat niet lukt, laat hij Aza mijmeren als het eindelijk wat beter met haar gaat.

Zo lijkt het onaffe maar ook bij vlagen geniale Schildpadden tot in het oneindige bovenal het verslag van een dappere poging om weer aan het schrijven te geraken. Juist die rauwe eerlijkheid maakt de interessantste jongerenschrijver van dit moment het lezen meer dan waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.