Rare vogel , die Damien Rice

De Stop Global Warming-campagne? Nou vooruit, daarvoor wilde singer/songwriter Damien Rice wel een uitzondering maken. Het was per slot van rekening ‘07-07-07’, de dag waarop hij in Londen op Live Earth optrad....

Een ‘gewoon’ interview, over zijn liedjes en hoe het allemaal zo gekomen is, was het natuurlijk niet, dus dat scheelde alweer. Rice, die met de folky, emotioneel geladen liedjesplaten O (2002) en 9 (2006) een van de populairste singer/songwriters van het moment werd, vertelde dat hij thuis alleen nog windenergie gebruikt, en dat zijn tourbus op ‘biofuel’ rijdt. Dat hij zichzelf een beetje hypocriet vindt, omdat hij meedoet aan iets als Live Earth, maar ondertussen de hele planeet rondvliegt en muziek op plastic schijfjes uitbrengt. Dat hij later het liefst een simpel, rustig leventje zou leiden op een boerderij. En dat hij vroeger een echt natuurkind was.

‘Vanaf mijn vijfde of zesde jaar viste ik in de rivier waar we vlakbij woonden. Ik nam altijd een schriftje mee, waarin ik voor elke gevangen vis de datum, de tijd en het weertype opschreef, maar ook wat voor aas ik had gebruikt en hoe het water eruit zag. Zodoende viel het me op dat het aantal vissen in de rivier met de jaren kleiner werd, en ook dat het water viezer en donkerder werd. Ik heb me altijd erg verbonden gevoeld met de natuur.’

Die rivier moet de Liffey geweest zijn, die – op weg naar de binnenstad van Dublin – eerst door County Kildare kronkelt. In dat district, even ten westen van de hoofdstad, in het kleine stadje Celbridge, werd Damien Rice op 7 december 1973 geboren. Damien Rice is, uiteraard, zijn echte naam: bij deze man geen Bono-fratsen.

Verder weten we dat hij in de late jaren negentig in Juniper speelde, een rockband waarmee hij een platencontract bij het grote Polygram in de wacht sleepte, maar vlak voor in 1999 de plaatopnamen voor het eerste album zouden beginnen, had Rice er genoeg van en smeerde hij hem naar Toscane, waar hij zich als straatmuzikant begon te manifesteren. Hij reisde met zijn gitaar Europa door en keerde in 2001 terug naar Ierland, waar zijn optredens een toegewijde, langzaam groeiende fanschare trokken. Hij nam de plaat O op – en voor hij het wist was hij een ster: alleen al in Groot-Brittannië en Ierland werden er meer dan een miljoen exemplaren van het album verkocht.

Meer weten we eigenlijk niet, en dat wil Rice graag zo houden. Hij is zo’n man die zijn liedjes graag ‘voor zichzelf laat spreken’, zoals dat dan heet, maar of (en zo ja wát) die liedjes ons nou precies over Damien Rice zeggen? Er is geen fan die het weet. Ze zijn melancholiek, melodieus en prachtig gezongen, dat horen we natuurlijk wel, en ze gaan vaak over de tragiek van de liefde, maar veel concreter wordt het niet.

Journalisten die hem wél gesproken hebben, verklaren meestal dat hij een verlegen, wat gereserveerde jongen is. Dat zal best (misschien verklaart dat waarom Rice bij voorkeur doet alsof hij niet weet dat er publiek in de zaal aanwezig is), maar tegelijkertijd is hij is er wel zo eentje die doodleuk een liedje afbreekt om het publiek tot stilte te manen, en die zijn irritatie over flitsende mobieltjes niet onder stoelen of banken steekt.

Moet gezegd: de confrontatietechnieken van Rice hebben hun effect niet gemist. Bij concerten van Damien Rice kun je een speld horen vallen. Dat is in Ierland of Groot-Brittannië, landen met een echte luistercultuur, niet eens zo heel zeldzaam. Maar in het bij popconcerten zo kwebbelzieke Nederland? Het is lang geleden dat het in een volle popzaal zo indrukwekkend stil was als in de Tilburgse 013, toen Rice daar op 20 maart van dit jaar optrad.

Precies een week na dat optreden werd officieel bekend dat Lisa Hannigan, de prachtige vrouwenstem die een aantal van Rice’s allermooiste liedjes (zoals I Remember en zijn grootste hit 9 Crimes) naar hogere sferen zingt, niet langer deel uitmaakt van zijn begeleidingsband. Uiteraard gaf Rice geen toelichting op haar vertrek, maar verscheen er een persbericht op zijn officiële website: ‘Damien heeft besloten zijn professionele relatie met Lisa Hannigan te beëindigen. Als gevolg hiervan zal Lisa niet aanwezig zijn bij toekomstige live-optredens. Zij zal zich toeleggen op haar eigen artistieke projecten en het tweetal heeft niet de intentie om in de toekomst nog samen te werken.’

Rare vogel, die Rice. Zijn liedjes suggereren intimiteit, maar hij praat alleen tegen zijn publiek als het iets verkeerd doet. Hij noemt zijn teksten ‘persoonlijk’, maar we mogen niet weten wie hij is. Zijn boodschap is een zachtaardige, van liefde en respect, maar de vrouw die zijn geluid mede bepaalde, serveerde hij af met een persbericht dat je eerder zou verwachten van een multinational die een frauduleuze manager ontslaat.

Damien Rice is een popmuzikant die we niet helemaal kunnen doorgronden, en daar zijn er tegenwoordig niet zo heel veel meer van. En hij doet iets zeldzaams met zijn publiek, ook dat is zeker. Zelfs in de massage- en literatuurtenten op Lowlands zal het niet zo stil zijn als bij Damien Rice.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden