ConcertrecensieS10

Rapper S10 geeft het eerste concert sinds crisis in TivoliVredenburg

S10, afgelopen maandag in Tivoli.Beeld Jelmer de Haas

Van een ‘heropening’ wil het Utrechtse TivoliVredenburg maandag niet spreken. De deur gaat op een kier, zeggen ze bij het muziekgebouw. En via een zelden gebruikte achteringang, die rechtstreeks naar de ruim 1.500 stoelen tellende Grote Zaal leidt, worden maandagavond geheel volgens afspraak dertig concertgangers naar binnen geloodst voor een concert van de Hoornse rapper en zangeres Stien den Hollander, alias S10.

Het handjevol publiek wordt buiten eerst geïnterviewd door een medewerker. ‘Bent u gezond? Geen klachten thuis?’ Dan mogen tien plukjes mensen, van steeds twee of drie man, naar binnen en zelf een stoel uitzoeken, behalve de zitplaatsen die zijn afgeplakt met zwart plakband. Zo blijft er altijd voldoende afstand, is het idee. Maar kijk je om je heen in deze angstaanjagend lege zaal, dan denk je toch: hier had meer publiek op zéér veilige afstand van elkaar kunnen zitten.

Al baadt de zaal in een troostrijk, zacht oranje licht: de sfeer is wat desolaat. En toch is iedereen opgetogen, van de barmedewerker tot de geluidsman, blij dat er na tien weken eindelijk weer wat gebeurt. ‘En dat ik weer aan de knoppen mag zitten’, zegt de technicus Allert Aalders. Directeur Jeroen Bartelse treedt het karige publiek ook opgewekt tegemoet. ‘We zijn uitverkocht’, zegt hij bij wijze van aankondiging én om de moed erin te houden.

Elsje Deuring (49) en Maite van der Pal (14) voelen zich uitverkoren, zeggen ze. Toen de kaarten voor S10 in de verkoop gingen, zaten ze in de starthouding achter de computer. ‘Hier wilden we heel graag bij zijn.’ Overigens niet vanwege de toch haast historische heropening van een podium in crisistijd, maar omdat S10 gewoon heel goed is. Deuring: ‘Het lijkt me voor een artiest trouwens heel moeilijk om in deze ambiance op te treden.’

Maar S10 voelt het bijzondere sfeertje uitstekend aan. Haar ingetogen, soms wat treurige bespiegelingen over de uitdagingen van het leven doen het natuurlijk ook goed in deze spookachtige setting. ‘We zijn gewoon strijders, in deze rottijd’, zegt ze tussen twee nummers door. En begint dan aan het stemmige liedje Hoop. ‘Ik geloof nog in de hoop, voor jou en mij.’

Het publiek wordt er stil van. En als het na drie kwartier zuivere speeltijd de zaal uitloopt, krijgt het nog een laatste scheut optimisme mee van de zaal-dj, bij een klassieker van Ramses Shaffy. ‘Vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi. Mens, durf te leven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden