REPORTAGE

Rapper Fouradi is de rechterhand van Simon Cowell

Hij was worstenroller en hotdogverkoper, maar inmiddels is de Nederlandse rapper Brahim Fouradi (29) de rechterhand van Simon Cowell, het brein achter talentenshow The X Factor. V bezocht Fouradi in Londen, tijdens zijn werk achter de schermen. Dat is waar hij wil zijn en hij legt uit waarom.

Beeld Valentina Vos

Het spijt hem echt, zijn auto heeft het net begeven, een gloednieuwe Mercedes G-klasse, zo'n grote jeep weet je wel, dat ding viel zomaar uit, deed niets meer, hij heeft hem laten staan en een Uber besteld. Daarom is Brahim Fouradi te laat, een half uur. Maar wat maakt een half uur uit als je al een jaar een afspraak probeert te maken?

Hij heeft weinig tijd. Ja, laatst was hij een paar uur in Nederland, en een paar weken daarna weer, even langs zijn familie in Amsterdam Slotervaart en wat zaken doen. Maar het was dus beter om in zijn woonplaats Londen af te spreken, bij Wembley Stadium, waar vandaag opnamen zijn van The X Factor, de talentenjacht waar hij deelnemers vertelt wat ze moeten doen.

Brahim doet de 'A&R', dat staat voor Artists and Repertoire, maar eigenlijk houdt het gewoon in dat hij die acts helemaal vormt; hoe ze eruitzien, hoe ze klinken, wat hun verhaal is, alles from scratch, snap je? Dat is zijn ding.

Bij X Factor Nederland was hij de schakel tussen de tv-producent en het muzieklabel. Tussen die twee gaat het vaak mis bij talentenjachten. Het zit zo: de producent wil tv maken, het label wil een goede artiest tekenen en hits scoren. Hij was het glijmiddel tussen beide partijen. Hij had oog voor muzikaal talent en kende de wetten van de televisie. Kijk, een goede zanger maakt niet altijd goede tv, soms is een rampzalige artiest juist een kijkcijferhit.

Duo

Het werk van Brahim viel op en hij werd naar Los Angeles gevlogen om jurylid Kelly Rowland, die van Destiny's Child, te helpen met haar artiesten. Dat ging zo goed dat hij een vaste baan in Londen kreeg. Nu is hij de rechterhand van Simon Cowell, die harde uit de jury, die ook One Direction bij elkaar heeft gezet, sterker: hij heeft X Factor bedacht. Het is zijn show. Simon is echt een voorbeeld. Ja, dat gaat Brahim ook doen: artiesten maken, hits scoren, miljoenen verdienen - let maar op.

Eerst maakte hij zichzelf: met zijn broer Mohammed scoorde hij als het duo Fouradi hits als 1 Ding en Ping, mierzoete r&b-liedjes, voor kinderen, ja dat wil hij best toegeven, maar wel miljoenen views op YouTube, uitverkochte concerten door het hele land. Hoe goed het ook ging, hij was er op een gegeven moment klaar mee, twee uur in de auto naar Ridderkerk of Roermond en dan twintig minuten optreden voor 14-jarige meisjes.

Achter de schermen, dáár moest hij zijn. De man die aan de touwtjes trekt. Het begon met Monsif, een Marokkaans-Nederlandse jongen van 13, ook uit Amsterdam-West. De Justin Bieber van Nederland, zo noemde hij zijn ontdekking, en dat werkte. De eerste single Mee met me was goed voor 7 miljoen views op YouTube. Daarna kwam Aliyah, die 11 was toen ze Holland's Got Talent won en onder de hoede van Brahim hit na hit scoorde.

Aliyah Kolf. Beeld ANP

Gat in de markt

Hij heeft net Gers Pardoel getekend bij Sony Music. Grote plannen heeft hij met hem. En Brahim maakt de muziek van B-Brave, de boyband die derde werd bij X Factor Nederland en waarvoor nu meisjes in slaapzakken voor de deur van de concerthal slapen. Hij wist meteen dat hij met die jongens wilde werken, ze zijn een beetje rebels, beetje sexy, kunnen dansen, zeg maar de *NSYNC van Nederland. Dat wil zeggen: zo heeft Brahim ze in de markt gezet.

Want zo doet hij dat: hij ziet een gat in de markt, belt wat mensen, schrijft een plannetje, bedenkt een liedje, stuurt de melodie naar een producer die de beat maakt en voor je het weet is het een hit. Hij handelt snel en is altijd in beweging - er moet een imperium gebouwd worden, zijn tentakels verspreiden zich over een steeds groter deel van de entertainmentindustrie: muziek, tv, film.

Over vijf jaar moet hij miljonair zijn, als hij zijn label La Foux verkoopt. Of over tien jaar. Hij houdt van geld verdienen. Altijd gedaan. Vroeger verdiende hij bij als pizzakoerier, vakkenvuller, worstenroller en hotdogverkoper. Zolang hij maar beltegoed en die nieuwe spijkerbroek kon kopen. Hij houdt van mooie auto's en horloges. En hij bouwt nu een huis voor zijn ouders in Marrakech. Daarom is hij ook achter de schermen gegaan: dit werk kan hij tot zijn 70ste blijven doen.

Zijn liefde voor kleding valt ook vandaag op: hij draagt een zeegroen leren jack en een zwart-gouden snapback achterstevoren. Zijn Balenciaga-sneakers glimmen. Zijn iPhone 6 houdt hij in zijn hand, hij wordt om de paar minuten gebeld en geappt. Terwijl hij praat over The X Factor beantwoordt hij een mailtje. Brahim is een wandelend kantoor.

Group hug

We lopen de hal van de studio in, op de achtergrond klinkt het gejuich van het publiek, de eerste acts zijn al begonnen. Per categorie - de jongens, de meisjes, de groepjes en de 27-plussers - zijn er achttien acts die strijden om zes plekken in de volgende ronde. Het is half vier 's middags en tot een uur of één 's nachts gaan de optredens door. Eerder beginnen kan niet, want dat wil de baas niet; Simon Cowell staat pas laat op, want hij werkt 's nachts.

'What's up, babe!', roept Brahim en hij omhelst Camille, een van de zangcoaches. Samen begeleiden ze de groepjes. Een voor een komen die in de kleedkamer, doen nog een laatste keer hun act, voordat ze het grote podium opgaan. Vijf meisjes stappen binnen, perfect verdeeld: twee blondines, twee brunettes en een roodharige. Ze zijn tussen de 18 en 20. In hun handen flesjes water, om de microfoons na te bootsen. De gettoblaster gaat aan en de meisjes zingen en dansen.

Amazing! Er wordt geklapt. 'Vat het niet persoonlijk op, hoor', zegt Camille, 'als het publiek begint te jouwen. Ze zijn heel onbeleefd omdat ze uren in de rij hebben gestaan.' Wees gewoon bescheiden, adviseert hij het vijftal. 'Simon stelt misschien wat lastige vragen, maar laat je niet uit veld slaan, jullie houden gewoon van zingen, oké?' Oké, group hug!

Het volgende groepje klopt alweer op de deur, maar hij heeft wat te eten nodig. Even naar de Starbucks, dan belt hij meteen met de helpdesk van Mercedes, of ze zijn auto kunnen fixen. Hij bestelt een warme chocolademelk en een broodje. Op welke naam? Doe maar Brian. Als hij Brahim zegt, is hij morgen nog aan het uitleggen hoe je dat spelt.

Straight Outta Compton

Hé, dacht Brahim Fouradi toen hij de trailer van hiphopfilm Straight Outta Compton zag, kunnen Nederlandse rappers hier niet wat mee doen? Hij belde Universal, de distributeur van de film, en haalde het bedrijf over. Daarna zette hij de volgens hem zes beste rappers van het land bij elkaar: Adje, Big2 (The Opposites), Mocromaniac, Dio, Hef en Cho (van wie Fouradi de manager is). Ze lieten zich inspireren door een zichtkopie van de film en maakten de mixtape: Straight Outta Control. Onder meer te beluisteren op Spotify.

Klagen

Nee, zijn naam heeft hij niet altijd mee gehad. Ook niet toen Ping het meest beluisterde nummer op YouTube van 2010 werd. TMF wilde de clip niet uitzenden. En 3FM nam de single niet op in de playlist. Ja, wat dat betreft kan hij rapper Fresku gelijk geven, je weet wel, van die aanklacht dat er alleen blanke rap op de radio wordt gedraaid. Dat is gewoon zo. Maar je moet er niet te veel over klagen.

Wat hij er wel over kwijt wil: de mainstreammedia bepalen niet meer wat mensen luisteren. Niet alleen meer, in elk geval. Kijk naar Drank & Drugs, van Lil' Kleine en Ronnie Flex. Denk je dat 3FM die plaat ooit had gedraaid als die niet op nummer 1 op Spotify stond? Tuurlijk niet. Denk je dat Marco Borsato meer YouTube-views heeft dan The Opposites? Nee man, alleen meer cd's verkocht en daar draait het niet meer om. Maar goed, we moeten door, we lopen al achter op schema. Terug naar de kleedkamer. Vijf donkere jongens in witte kleding staan klaar. Ze zingen een r&b-liedje met gevoelige uithalen. Als ze klaar zijn, vraagt Camille: 'Waarom zingen jullie dit liedje?'

'Omdat we allemaal wel eens gedumpt zijn', zegt een jongen in een witte tuinbroek.

'Heel goed! Maak er een verhaal van. Ik had een vriendinnetje en ik behandelde haar niet goed, enzovoort enzovoort, weet je? Het is televisie!'

Opvoeding

Even later vraagt Camille wat die journalist hier eigenlijk doet. Een verhaal over Brahim maken, natuurlijk. 'Is hij bekend in Nederland dan?', vraagt een ander. Camille: 'Heb je zijn Instagram nooit gezien dan? Hij heeft iets van 25 duizend volgers. Hij heeft allemaal hits gescoord back home.' De laptop wordt opengeklapt. Op YouTube zetten ze Yeah Yeah Yeah van Aliyah aan, waarop Brahim ook rapt. Hij schaamt zich een beetje, met zijn collega's erbij, maar dan zien ze het aantal views: 4 miljoen. Holy shit.

Ze moesten eens weten waar hij vandaan komt. Zijn vader was aannemer, zijn moeder schoonmaakster. Met drie zussen en een broer woonde hij in een flatje. Hij kreeg een goede opvoeding: niet roken, niet drinken, niet stelen. Hij doet het nog steeds allemaal niet. Veel verleiding in de showbizz? Ach, verleiding vind je overal, daar heeft hij geen afterparty met popsterren voor nodig.

Als klein jongetje, 12 jaar oud, stond hij in 1998 tussen de relschoppers in Slotervaart. De rellen, die ontstonden nadat de politie ten onrechte een Marokkaanse jongen had gearresteerd, haalden het Journaal. Hij wist niet eens waarover het ging, maar hij was erbij. Toen vóélde hij toch een schop onder zijn kont, niet normaal man. Hij dacht dat het de ME was, maar het was zijn vader. Shit, dan had hij nog liever dat het een agent was geweest. Hij moest meteen naar huis.

In de kleedkamer bij voetbal deed hij altijd Craig David na en toen hij 17 was deed hij mee aan een rapworkshop. Hij merkte: hé, ik heb flow, ik kan maat houden. Met zijn broer schreef hij een paar liedjes, pakte hij gewoon een beat van een Amerikaans nummer en maakte er iets van zichzelf van. Ze kochten duizend cd's op de markt en hebben met één computer al die cd's gebrand. Dat ding was warm, jongen! Met zijn zus knipte en plakte hij de albumhoezen. In het buurthuis, op school, op voetbal en op straat deelde hij de cd's uit. Langzaam begonnen Brahim en Mohammed bekend te worden in de undergroundscene van Amsterdam. Meisjes van 14 volgden hen van optreden naar optreden. Toen ze genoeg geld bij elkaar hadden, huurden ze de P60 af, een zaal in Amstelveen. Een paar dagen later zat hij op de hogeschool toen hij een belletje kreeg: het label Walboomers wilde hem tekenen, daar zaten ook de rapgroep THC en Lange Frans & Baas B, die toen net doorbraken met hun nummer Moppie.

CV

2007
Fouradi - 1 Ding, nummer 8 in Single Top 100, 6 miljoen YouTube-views

2010
Fouradi - Ping, nummer 20 in Single Top 100, 5,7 miljoen YouTube-views

Monsif - Mee met me, 7 miljoen YouTube-views

2011
Monsif - Helemaal, 5,5 miljoen YouTube-views

2012
Aliyah - Yeah Yeah Yeah, 4 miljoen YouTube-views

2013
Yellow Claw ft Rochelle - Shotgun, gouden plaat, nummer 9 in de Single Top 100, 62 miljoen YouTube-views

2014
B-Brave - De eerste date, nummer 2 in Album Top 100
Yellow Claw ft Ayden - Till It Hurts, nummer 5 in de Single Top 100, 25 miljoen YouTube-views

Verhouding

Fuck school, dacht hij, ik heb het gemaakt. Zijn hbo maakte hij niet af. En nu zit hij hier, in Londen. Hij dineert elke zondag met Simon Cowell. Hij vliegt voor Cowells label SyCo naar de X Factors in Frankrijk, Denemarken, Israël, Australië, Amerika en Duitsland, om de artiesten te begeleiden, de juiste producers bij de juiste acts te zetten, de relatie tussen platenlabel en tv-producent goed houden, want ja, het gaat om de muziek, maar het blijft een show.

Daarover gesproken: bij The Voice, de grote concurrent, is die verhouding zoek, dat wil hij even gezegd hebben. Die show draait alleen maar om televisie, niet om muziek. John de Mol is natuurlijk ook geen muziekman. Ken jij grote sterren die voortkomen uit The Voice? Nee. Leuk programma hoor, maar The X Factor bracht ons Leona Lewis en One Direction, de eerste band ooit waarvan de eerste vier albums op nummer 1 binnenkwamen in Amerika.

Terug naar de studio: de groepjes treden zo op. En waarom belt Mercedes niet terug? Het podium is in de vorm van een reusachtige X. Vierduizend mensen zitten op de tribune. Ze juichen als Simon Cowell uit de coulissen komt, hij is de echte ster van de show. Tegen een jongen die met falsetstem zingt, zegt hij: 'Als ik dit in de auto zou horen, zou ik mijn radio uit het raam gooien.' Weer gejuich.

Brahim belt intussen met Mercedes. Of ze hem een lift kunnen geven naar huis. Ze regelen het maar. Oké, de groepjes komen nu. Hopelijk verpesten ze het niet. Dan krijgt hij morgen Simon Cowell op zijn dak. In het echt een lieve man, hoor, maar hij weet precies wat hij wil en zegt dat ook gewoon. Net als Brahim eigenlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden