recensie Raphael Saadiq

Raphael Saadiqs Jimmy Lee in Rotterdam is niet anders dan thuis hard opgezet★★☆☆☆

Raphael Saadiq in het Columbia Theater op 23 oktober in Berlin Beeld Redferns

Raphael Saadiq

22/10, Theater Rotterdam, Rotterdam (24/10 in Paradiso, Amsterdam) 

★★☆☆☆

Al meer dan dertig jaar neemt de Californische Raphael Saadiq een belangrijke plaats in binnen de zwarte muziek. Van swingbeat eind jaren tachtig in zijn band Tony! Toni! Toné tot producties voor D’Angelo, Erykah Badu en Solange, hij was betrokken bij baanbrekende, vernieuwende r&b en soul.

De soloplaten die hij met een zekere regelmaat uitbrengt mogen er ook wezen, maar het eerder dit jaar verschenen Jimmy Lee kwam toch als een daverende verrassing.

Een donker, door gospel en funk gedreven conceptueel werk waarop het verlies van zijn aan heroïne verslaafde broer centraal staat.

Een donker thema, dat door Saadiq letterlijk in duisternis wordt verklankt tijdens zijn huidige tournee, waarmee hij dinsdagavond een volle Rotterdamse Schouwburg trekt. Hij komt er het Jimmy Lee-album zo goed als integraal vertolken en dat klinkt meteen behoorlijk. Sinners Prayer is een mooie smeekbede en Saadiq is goed bij stem, maar waarom staat hij met zijn drie begeleiders in het donker? Ach, een beetje mysterie aan het begin, dat komt zo vast wel goed, denk je even.

Maar als de harde, opzwepende beat van So Ready klinkt, zien we nog altijd weinig. Saadiq heeft een hoed en zonnebril op en we zien dat er geen toetsenist op het podium staat, terwijl we toch behoorlijk stevige orgel- en synthpartijen horen.

Ondertussen worden we behoorlijk zeeziek van die blauwe draaiende zoeklichten die steeds in het gezicht schijnen. Tegenlicht is het enige dat er vanavond in het lichtplan staat, en dat begint met de minuut meer te irriteren.

Het klinkt allemaal goed, al is het evident dat een en ander op harddrive staat en met de band meeloopt. Stemmen en instrumenten die nooit alleen van het viertal dat daar in het donker staat kunnen komen.

Waarom mogen we de danspasjes in This World Is Drunk niet goed zien? Zoals we de muziek van Jimmy Lee in Rotterdam moeten ondergaan is niet wezenlijk anders dan wanneer we thuis in het donker hard het album zouden opzetten.

Dan horen we ook hetzelfde vooropgenomen koor in Rikers Island als nu. Een prachtig liedje, waarin Saadiq zijn eigen stem zo’n honderd keer over elkaar heeft gelegd. Best knap hoe deze opnamen in balans worden gebracht met het live-podiumgeluid, maar ook nu weer: waarom mogen we niet goed zien wat er gebeurt?

De soms behoorlijk pittige gitaarduels tussen Saadiq en zijn gitarist en het uitstekende drumwerk: je moet wel heel dicht bij het podium staan om er iets van mee te krijgen.

Na de uitvoering van Jimmy Lee komt Saadiq nog terug voor een paar oude liedjes. Een gewone bril heeft zijn zonnebril vervangen, er lijkt iets meer licht van het podium te komen. Maar te weinig en te laat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden