Recensie Ramblin’ Roots Festival

Ramblin’ Roots staat vol prachtmuzikanten met liedjes waarin je wilt verdwijnen ★★★★☆

Er staan dan geen echt grote namen, maar iedere artiest krijgt een warm onthaal.

Bonnie Bishop (rechts). Beeld Ben Houdijk

De Texaanse Bonnie Bishop leek het even helemaal te gaan maken in Nashville. Ze maakte een paar mooie country- en bluesplaten en won in 2013 zelfs een Grammy voor het nummer Not Cause I Wanted To in een versie van Bonnie Raitt.

Maar helaas, ergens strandde haar carrière en als producer Steve Jordan haar niet had overgehaald om toch nog een plaat op te nemen dan hadden we haar waarschijnlijk nooit meer op een Nederlands podium gezien.

Met een prachtig achtste album The Walk op zak blijkt zij een van de verrassingen op de zesde editie van Ramblin’ Roots, een eendaags festival gehouden in vier zalen van Tivoli­Vredenburg in Utrecht. Ze oogt wat schuchter, met sluike haren die haar gezicht afschermen, maar wát een warme stem en wélk een gloedvolle americanaliedjes. Alles zit erin waarvan de festivalbezoekers zo houden: een beetje blues, scherpe (slide)gitaar, een droeve countrysnik, en soulvolle popsongs.

In een volle zaal werkt ze naar een fraaie climax met een alleen door ­piano en gitaar begeleide versie van Not Cause I Wanted To en het smachtende Song Don’t Fail Me Now. Ze is zichtbaar aangedaan door het warme onthaal.

Zelfs als het wat minder is, blijft de sfeer geweldig, zoals bij het optreden van Frazey Ford in de grote zaal. De zangeres maakte vijf jaar geleden het bejubelde album Indian Ocean, maar de belofte aan de festivalorganisatie dat ze op tijd met een opvolger zou komen, kon ze niet inlossen.

Het maakt haar optreden toch wat minder urgent dan gehoopt. Ook omdat het geluid wat galmt en de tweede zangeres amper boven het loeiende bandgeluid uitkomt.

Een goed festival kan best ­enkele mindere optredens hebben. Dat je op Ramblin’ Roots de 1.700 vooral wat oudere mannelijke bezoekers geen moment hoort klagen, ligt vooral aan het in de breedte erg sterke programma.

Geen echt grote namen, wel een oudgediende als zanger en gitarist Grayson Capps uit Alabama. Ook hij schrikt bijna van het enthousiasme in de tot de nok toe gevulde Hertz-zaal. ‘Krijg nou wat, ik zie zelfs een derde balkon’, verbaast hij zich over de zeshonderd bezoekers die aan zijn lippen hangen en Bag of Weed enthousiast meezingen. Bijgestaan door zijn dochter op bas en de geweldige gitarist Corky Hughes bedient hij zelf ook nog de drumpedalen.

Prachtmuzikanten met liedjes waarin je wilt verdwijnen: Ramblin’ Roots staat er vol mee. Dan is het best lekker tussendoor even stoom af te blazen bij de pittig gekruide honkytonk van de net iets te zelfgenoegzame cowboys Dave Alvin en Jimmie Dale Gilmore.

Pop

Ramblin’ Roots Festival

★★★★☆

19/10, TivoliVredenburg, Utrecht.

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden