Drama

Rabbit Hole

Net iets te smaakvol en keurig

De kinderkamer oogt zonnig en opgeruimd. Aan de koelkast hangen vrolijke tekeningen, en in de auto ligt nog steeds een kinderzitje. Je zou denken dat het zoontje van de Corbetts nog leeft, terwijl het aan het begin van Rabbit Hole al acht maanden geleden is dat Danny vlak voor hun huis verongelukte - vier jaar oud.


Een zeer recent verlies dus, waar Becca (Nicole Kidman) en Howie (Aaron Eckhart) nog volop mee worstelen. Terwijl Howie regelmatig op zijn smartphone een filmpje terugkijkt dat hij van Danny heeft gemaakt, zou Becca het liefst alle sporen uitwissen: ze wil niet meer elke dag tegen die tekeningen in de keuken aanlopen, of Danny’s vingerafdrukken op de deuren zien glimmen.



Met al die kleine en grote dingen staan regisseur John Cameron Mitchell (Hedwig and the Angry Inch, Shortbus) en schrijver-scenarist David Lindsay-Abaire voornamelijk stil bij het effect dat Danny’s dood op het huwelijk van de Corbetts heeft. Van hun ooit gelukkige relatie staan wat wankele fundamenten overeind; ze ontzien elkaar eerder dan dat ze de situatie samen het hoofd bieden. Ze gaan naar een praatgroep, maar alleen Howie gelooft nog in het nut ervan; in huis raken ze elkaar nauwelijks nog aan, en seks zit er wat Becca betreft al helemaal niet in.



Als toeschouwer schaar je je daarbij beurtelings aan de zijde van de een en de ander, zeker wanneer ze ieder hun eigen weg gaan: hij gaat stiekem blowen met Gaby, een charmante vrouw uit de praatgroep, en zij zoekt al net zo heimelijk contact met de door schuld overspoelde puber die Danny heeft doodgereden.



Het knappe van het soms onverwacht grappige en warme Rabbit Hole is dat je dan nog steeds voelt dat Becca en Howie veel van elkaar houden, ook al begrijpen ze door het verdriet nauwelijks nog hoe ze die liefde aan elkaar moeten tonen. De transparante regie, die nergens dwangmatig verhult dat Rabbit Hole oorspronkelijk een (met de Pulitzer Prize bekroond) toneelstuk is, zet het spel van Kidman en Eckhart terecht op de voorgrond.



De acteurs profiteren daar optimaal van – vooral in de scènes waar ze zonder stemverheffingen en tranen om elkaar heen cirkelen, of die waarin ze tegenover andere personages wel de juiste woorden weten te vinden. Met name Kidman, die voor haar rol onder meer een Oscar-nominatie kreeg, overtuigt als de afgepeigerde, maar koppig volhoudende Becca.



Toch beklijft Rabbit Hole niet genoeg, ondanks de geslaagde hoofdrollen. Alle gewenste ingrediënten worden in een klassiek tempo, en in een al even klassieke volgorde opgediend, waardoor de film nogal voorspelbaar wordt. Zie alleen al de symbolische openingsscène, waarin Becca’s buurvrouw in de tuin een bloemetje omver loopt dat Becca net daarvoor met veel zorg in de grond gestoken heeft. Of de her en der opduikende ouders met kind, en de al net zo voor de hand liggende catharsis in de finale. Al met al is Rabbit Hole net iets te smaakvol en keurig aangeharkt om de pijngrens werkelijk op te kunnen zoeken.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden