Review

Rabat: bijzondere productie met een warm hart

Een fijne, levensechte film, waarin de vriendschap tussen drie Arabisch-Nederlandse jongens flink op de proef wordt gesteld tijdens een lange autorit door Europa.

Nasrdin Dchar, Achmed Akkabi en Marwan Kenzari (VLNR) arriveren maandag op de galapremiere van de Nederlandse speelfilm Rabat in Tuschinski Amsterdam. Foto anp

Drie Arabieren in een taxi, op weg van Nederland naar Marokko. Het klinkt bijna als het begin van een foute mop, maar Nadir heeft serieuze bedoelingen met de tocht. Aan zijn vrienden Abdel en Zakaria, die aanvankelijk tegen zijn zin meereizen, vertelt hij lang niet alles; de oude Mercedes is een gift van zijn vader aan een vriend, meer niet. Onderweg hebben ze veel lol met elkaar, laten ze zich door een leuke Franse liftster meesleuren en nemen ze een duik in de zee, maar bij de laatste grensovergang zou hun vriendschap toch weleens op springen kunnen komen te staan.

Rabat kwam tot stand als een guerrilla-project van het innovatieve multimediabedrijf Habbekrats. Te ongeduldig om op omroepgeld en het Filmfonds te wachten, begonnen Habbekrats-oprichters Jim Taihuttu en Victor Ponten al met draaien voor het budget rond was, op basis van een script dat ze in twee weken schreven; de opnames in Nederland, België, Frankrijk, Spanje en Marokko duurden iets langer dan een maand. Aan het eindresultaat valt die druk en haast geen moment af te lezen.

Weg zoeken door vele tradities
Sterker nog, het komt zelden voor dat een speelfilmdebuut zo'n beheerste, evenwichtige en volwassen indruk maakt. Taihuttu en Ponten gunden zichzelf veel vrijheid door de vorm van de roadmovie te kiezen, maar die losse structuur komt de zeggingskracht van de film alleen maar ten goede. Rabat gaat juist over een wereld waar verschillende werelden constant met elkaar verkeren, en je als individu een weg moet zoeken door de vele tradities, omgangsvormen en relaties die je krijgt aangereikt.

De jongens mogen dan wel Arabische Nederlanders zijn, in hun zoektocht naar een zekere identiteit kan iedereen zich herkennen. Een Amsterdamse volksbuurt, het verjaardagsfeestje van een homo in Barcelona, een achtertuintje in Marokko, elke nieuwe locatie geeft wat dat betreft een diepere, soms onverwacht grimmige wending aan het verhaal.

Volkomen natuurlijke dialogen
Taihuttu en Ponten moeten bij het schrijven elk figuur, ook de mensen die het drietal tijdens hun reis kortstondig ontmoet, duidelijk voor ogen hebben gehad. Alle dialogen klinken volkomen natuurlijk, alsof je ze ook gewoon zou kunnen opvangen op straat. Niet alles wat ter sprake komt, is even diepgravend of relevant, maar dat is juist een kwaliteit die de film zo levensecht maakt. Tot en met de scène waarin Abdel en Zakaria door een Franse megasupermarkt dwalen en zich afvragen of een vreemdsoortig potje pasta lekker op het brood zou zijn.

Zonder de chemie tussen de drie hoofdrolspelers en een arsenaal aan charmante bijrollen was het evenwel allemaal voor niets geweest. Maar ook wat dat betreft zit Rabat snor. Zo geloofwaardig als de reis is, zo vanzelfsprekend is het dat Nadir, Abdel en Zakaria al zeventien jaar vrienden door dik en dun zijn - en dat ze alles in het werk stellen om dat ook te blijven. Een warmer hart had deze bijzondere, moedige productie niet kunnen krijgen.

Regie: Jim Taihuttu, Victor Ponten.
Met Nasrdin Dchar, Achmed Akkabi, Marwan Kenzari, Slimane Dazi.
In 22 zalen.


Volg de Volkskrant op Twitter
Word vriend van de Volkskrant op Facebook

Rabat

  • oordeel van onze recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.