Tv-recensieCarrousel

Raak me aan raak me aan raak me aan raakmeaandan

In Centrum De Nieuwe Kans worden drie jongens gevolgd door de camera van Marina Meijer. Het resultaat – de 2Doc Carrousel – was maandagavond te zien bij de VPRO. De jongens heten Delgano, Nabil, Tayfun. Jongens bij wie zware schermen voor hun binnenste hangen. Ze zijn krap aan volwassen, voor de wet althans. Wat ze hebben gedaan, is onbekend, en wat er met hun oude kans is gebeurd, vermeldt de historie niet.

Dat hun kerfstok nu al nauwelijks nog te dragen valt, lijkt de enige zekerheid.

Delgano bezit een onleesbaar gelaat. Leeg. Zijn gevoel tekent zich af op zijn vuisten, waarmee hij gaten in muren mept. Aan Tayfun zie je alles; hij wil het zo graag goed doen, maar het lukt hem maar niet. Elk moment kan er iets ontbranden. Eendrachtige samenwerking in de werkplaats kan binnen een tel een crisissituatie worden. Koppen tegen mekaar.

‘Raak me aan raak me aan raak me aan raak me aan raakmeaanraakmeaandan.’

Aanleiding: de andere jongen begon te snel met bezemen.

Nabil wil niks. Nurkser dan hij bestaat niet. Zijn schouders hangen langs zijn lijf, ze zeggen: hier zit iemand die nooit begrepen is, en nooit begrepen zal worden. Bij een schouderklopje in het voorbijgaan krimpt hij ineen. ‘Niet te veel aanraken alsjeblief.’ Of, als hem iets gevraagd wordt: ‘Het is tien uur. Ga m’n hoofd niet heet maken in de ochtend.’

Voortdurend zoomt de camera in op de jongensgezichten. Als er niet opgewonden wordt gediscussieerd, gapen ze, of staren in de verte, voorbij de nieuwe kans, een toekomst waar de geduldige begeleiders en bedompte lokalen zijn vervangen door de Rolexen en mooie auto’s die ze in hun toekomstcollages plakken.

Zo veel desinteresse, zo veel onwil, zo’n onvermogen tot zelfreflectie: je zou van minder waanzinnig worden. Toch houden ze vol, begeleiders Roy en René, en Toine, die zelf meer dan twintig jaar heeft vastgezeten. Ze blijven praten, ze blijven streng zonder boos te worden – tot Nabil Roy diep beledigt en alles knalt. De lamellen klapperen ervan.

Wie goed kijkt, zoals Meijer doet, ziet dat door tegenzin, luiheid en wangedrag andere, herkenbaardere emoties schemeren. Angst voor wat komt, onzekerheid over hoe je overkomt, medelijden met jezelf om wat je tegenkomt. Meijer laat zien dat onhandelbaarheid geen reden mag zijn om te stoppen met handelen. Naarmate de film vordert, wordt de verhouding tussen Nabil en Toine steeds vertrouwelijker. Nabil vergunt het zijn begeleider zelfs mee te luisteren wanneer hij tijdens een telefoongesprek een oudere dame voorkomend en, ja, lief de weg wijst. Het is het roerendste moment in Carrousel – dat al vrij gauw wordt gevolgd door een domper aan het slot, wanneer Toine omzichtig Nabils thuissituatie ter sprake brengt en de jongen woedend het kantoor verlaat.

‘Effe kijken of-ie m’n lift niet sloopt’, mompelt Toine en hij loopt het beeld uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden