Punk is terug, dat merk je aan de popmuziek

Het zijn angstige tijden en dat merk je ook in de popmuziek. Want kijk eens wat weer helemaal terug is: de punk. De Volkskrant zet de lekkerste op een rijtje.

De Engelse punkband Bloody Knees in 2015 in het Londense café The Old Blue Last. Beeld Carolina Faruolo

Het zit niet mee, geopolitiek en sociaal gezien. Het zijn 'buitengewone tijden', zoals het in de krantencommentaren nog enigszins eufemistisch wordt uitgedrukt. Er dreigen oorlog, een uit de hand lopende diversiteitspolemiek en een fatale natuurramp. Dus welke muziekstroming worstelt zich omhoog uit het moeras der vergetelheid, en wordt ineens weer zeer belangrijk? Juist: de punk.

Nooit te beroerd om de wereld te vertellen hoe het ook alweer beter kon. Met lekker boze liedjes, die vaak toch ook handig zijn als schouder om op uit te huilen.

Links en rechts scheren de nieuwe punkbandjes voorbij en allemaal hebben ze een boodschap. Dat het zo niet langer kan. Dat we elkaar de hand wel weer eens mogen schudden. Of juist dat we ten strijde moeten trekken tegen het onrecht en de barricades op moeten: 'Resist!'

In de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig luisterden de dames en heren politici niet echt naar wat al die woedende bandjes te vertellen hadden. Gaat bij deze nieuwe punkgolf ook niet gebeuren. Maar het minste dat wíj kunnen doen, is de oren wél open zetten.

Een overzicht met luistertips, van de meest opwindende, verontrustende of gewoon aangenaam meezingbare nieuwe punk.

Vant.

Vant

Even rustig beginnen, in deze verder best oververhitte lijst van belangrijke nieuwe punk. De Britse band Vant stuitert momenteel door de popcharts met deofrisse poppunk en liedjes die per stuk minstens drie dikke hooks laten horen. Grungende en rockende gitaarriffs en soepele refreintjes die je graag wilt meebrullen.

Dat merkte bijvoorbeeld Paaspop, waar Vant vorige maand een opgewekte show gaf. Toch moeten we ons door de lichte en zelfs optimistische toon op Vants net verschenen debuutplaat Dumb Blood niet laten misleiden. Het gaat wel degelijk ergens over. En waarover, dat laat zich raden. Het liedje Put Down Your Gun bijvoorbeeld kan toch niet anders worden opgevat dan als een aanklacht tegen de verbozing en polarisering van de maatschappij. 'Stop living in fear', zingt bandleider Mattie Vant. 'Put down your gun. Middle class fools, self centred rich, brainwashed villains that poison the sick.'

Oftewel: kunnen we stoppen met het versturen van nijdige tweets en weer normaal gaan doen met zijn allen? Dank u!

Vant: Dumb Blood. Parlophone/ Warner. Vant speelt 25/5 op Dauwpop, Hellendoorn.

Call It Off

Ook optimistisch en minstens zo fris is de Nederlandse punkband Call It Off. Die bestaat een jaar of drie en hoopt in 2017 toch echt door te breken, met een platendeal bij Sony, de nieuwe plaat Abandoned en een serie best prominente optredens.

Call It Off speelde al op Paaspop en Eurosonic en daar liet de band horen vooral geïnspireerd te zijn door de niet al te neerslachtige jarennegentigpunk van Green Day. Dus grossiert Call It Off in meerstemmige refreintjes, met net zo'n half-boos-half-vrolijke stemintonatie als Billie Joe Armstrong. En in punkliedjes met een boodschap, zoals in het opbeurende Something to Believe In: 'All that I needed, was something to believe in. Even though it was a bitter fight, I think I'll be alright.' Daar kan een mens moed uit putten.

Nadeel: Call It Off klinkt wel erg als Green Day en dat wreekt zich na een liedje of vijf. Voordeel: Call It Off kan spélen en vooral live een springerige en meeslepende show neerzetten.

Call It Off: Abondoned. Sony Music. Call It Off speelt 25/5 op Oerrock in Ureterp.

Call It Off.

Dead Cross

Metal en punk zijn al BFF's vanaf de vroege jaren tachtig. De pioniers van de Amerikaanse thrashmetal, én Metallica, deden feitelijk weinig meer dan loeistrakke punk spelen maar dan met gitaarsolo's. Om de warme relatie nog maar eens te benadrukken, heeft Dave Lombardo, de ex-drummer van Slayer en een van de allergrootste metaldrummers, een splinternieuwe punkband opgericht.

Dead Cross heet het gezelschap en naar verluidt gaat niemand minder dan Faith No More-zanger Mike Patton de vocale plichtplegingen verzorgen. Dead Cross zit momenteel in de studio voor een eerste plaat, die nog dit jaar moet verschijnen, zó splinternieuw is deze punkband.

Online zijn wel al wat snippers te vinden. Check bijvoorbeeld de live gespeelde coverversie van de postpunk-klassieker Bela Lugosi's Dead van de invloedrijke Britse band Bauhaus. Eén ding laat zich makkelijk voorspellen. Dead Cross wordt hard. Héél hard.

Dead Cross: Bela Lugosi's Dead, live at the Slidebar in Fullerton, CA, op YouTube.

Zanger Mike Patton van de band Dead Cross. Beeld Getty Images

Bloody Knees

Toen de storm van politieke punkwoede van de jaren tachtig wat was gaan liggen en de wereld er in de jaren negentig beter voor leek te staan, werd de punk geadopteerd door de extreme sporten. Brandingsurfers en skaters gingen aan de haal met de raggende vierkwartsmaten en met de muziek van typische skatepunkersbands als Rancid en The Offspring.

De liefde van skaters voor de punk is nog lang niet bekoeld. Sterker nog: die laait weer helemaal op. In juni verschijnt een comebackplaat van bijvoorbeeld Rancid. Maar onder aan de ladder klimmen ook piepjonge bandjes als het Britse Bloody Knees omhoog. De naam van de band zegt het al: Bloody Knees zingt heel soms over de boze wereld maar veel vaker over bloedneuzen, opengescheurde knieën en verstuikte enkels. Over skaten, dus. Omdat je je ook afzet tegen de burgermaatschappij als je het hoofd met plezier tegen een stoeprand laat klappen. Het lijflied van de band is (Not) Skateboarding. Dat gaat zo: 'Just wanna roll my feet over the road. Never felt so free, bloody elbows and grazed knees. Bloody elbows and grazed knees. Bloody elbows and grazed knees.' Et cetera.

Bloody Knees: Bloody Knees EP. Heart Throb Records.

Plague Vendor

De Amerikaanse band Plague Vendor (Whittier, Californië) duikt voor inspiratie verder terug in het verleden dan de meeste punkbandjes. Plague Vendor klopt aan bij MC5, Iggy Pop en The Stooges, en maakt op de prachtplaat Bloodsweat van eind vorig jaar rafelig riffende maar extreem aanstekelijke 'protopunk', waarin ook een beetje The White Stripes schemert.

Het nummer Credentials is een ronkend en razend oerpunknummer dat ontploft in een refrein als een woedeaanval. Wie de man aan de achterdeur is, laat zich raden: 'Man at your backdoor, what did he come for? Just give him what he came for. Fuck your credentials! We're presidential!'

De liveshows van Plague Vendor moeten ouderwets botversplinterend zijn, maar helaas speelt de band de komende weken uitsluitend het (punk)clubcircuit van Los Angeles plat. Wie haalt deze band als de bliksem naar Nederland?

Plague Vendor: Bloodsweat. Epitaph.

Plague Vendor.

Priests

Even serieus. Want daar is de tijd volgens de Amerikaanse band Priests rijp voor. Priests (Washington D.C.) is activistisch en politiek en trekt ten strijde tegen klassieke punkboosmakers als 'het kapitalisme' en horkerig machogedrag. Toch zegt zangeres en frontvrouw Katie Alice Greer in een interview met muziekblad Rolling Stone dat ze niet expliciet 'politiek' is. 'Want alles is politiek en muziek is inherent aan politiek. Zeggen dat muziek politiek is, is net zoiets als stellen dat muziek geluid heeft. Het is nietszeggend.'

Zo kennen we de punk weer. We kunnen maar beter luisteren naar Priests, want hun pas verschenen plaat Nothing Feels Natural is een topper in dit toch al zo florissante overzicht. Luister naar het eerste nummer Appropriate en laat de referenties aan postpunk, Siouxsie and the Banshees en die andere grote vrouwenpunkrockband Savages even varen. Priests heeft genoeg aan zichzelf en weet van experimenteel hakkende gitaren, plukkende basloopjes en saxofoonherrie toch heel strakke en vuistpompende punk-anthems te maken.

De debuutplaat van Priests verscheen een week na de inauguratie van Donald Trump. In het nummer Pink White House laten de bandleden weten hoe ze denken over Trump in het algemeen en de Amerikaanse verkiezingen in het bijzonder: 'A puppet show in which you're made to feel like you participate. Sign a letter, throw your shoe, vote for numbers one or two.'

Priests: Nothing Feels Natural. Sister Polygon. Priests speelt 27/5 op festival London Calling in Paradiso, Amsterdam.

Priests Beeld Audrey Melton

Dans des doods

Punk in de popzaal, daar moet je tegen kunnen. Voor het podium, in de 'moshpit', wordt net als in de jaren tachtig geknokt, geduwd en geslagen. En dan komen ook nog de gore schoenen van de podiumduikers op je gezicht af. Is dat nog wel verantwoord?

Volgens sommige teerhartige punkers uit de nieuwe punkgolf niet. Bandjes als PWR BTTM (van wie deze week de leuke nieuwe plaat Pageant verschijnt) en Adult Mom roepen bij hun concerten op vooral niet te moshen, omdat deze bands 'een veilige omgeving voor hun fans willen scheppen'. De krant The Guardian signaleerde vrijdag al 'het einde van de dans des doods'. Voorbarig, want punk moet een beetje pijn doen. Dat weten ze in Groot-Brittannië ook wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden