Puff Daddy moet hard werken voor applaus

Een moment van oorverdovende stilte. Dan protesteert het publiek in de Rotterdamse Ahoy' met boe-geroep, dat blijft aanzwellen totdat Puff Daddy in de gaten krijgt dat er iets mis moet zijn....

Het duurt geruime tijd voordat Puffy weer greep krijgt op het publiek. Maar dat blijft het hele concert in de lang niet uitverkochte Ahoy' opvallend streng. Nederland gaat niet zomaar overstag: er moet keihard gewerkt worden om het Rotterdamse optreden een succes te maken.

En dat terwijl het hele concert is opgezet als een peperdure Hollywood-show. Puff Daddy (in smetteloos wit) wordt omringd door een immens decor. Een groot videoscherm toont live-beelden van de artiesten op het podium, afgewisseld met shots van het publiek en video-clips. Ook live toont de producer-rapper zich een vaardige regisseur van een R & B-hip hop-revue. Met zes schaars geklede danseressen, die hitsig over het podium dartelen en zwoele R & B-songs, waarbij de hand van de zanger kronkelend in zijn kruis verdwijnt (gegil en gejuich).

Van de gastvocalisten maakt vooral Carl Thomas indruk, maar bij anderen zakt het niveau terug naar zwijmel-R & B, al wordt dat steeds afgewisseld door stevige hip hop, en het soort songs waar Puff Daddy patent op heeft: bewerkingen van oude pophits, gestoken in een hip hop-jasje.

Queens' We will rock you hakt er stevig in, evenals het dreigende Led Zeppelin-thema van Kashmir, hergebruikt in zijn Come with me, dat is voorzien van videobeelden uit de Godzilla-film. In dit toch al bombastische nummer doet de rapper-zanger er nog maar een schepje bovenop. Heftig zwaaiend met de Nederlandse vlag, alsof hij op de barricaden staat, laat hij ook nog eens een compleet vuurwerk afsteken.

Maar het meest opvallende aan zijn live-show is nog wel de manier waarop Puffy zich probeert te ontdoen van zijn image van de kitscherige cartoon-rapper in dure designer-kleding. Nee, hij is liever een 'bad boy' (ook de naam van zijn platenlabel), die pronkt met videobeelden van het nieuwsbericht over zijn recente botsing met de Amerikaanse wet wegens verboden wapenbezit. Het is de introductie van een nummer van zijn laatste plaat dat opeens heel toepasselijk is, PE 2000. Even kan hij zich staatsvijand nummer een wanen: 'Public Enemy no.1', zoals de tekst luid en duidelijk laat weten.

Opgebouwd rond een sample van de militante Newyorkse rapgroep Public Enemy, is het zonder twijfel het heftigste nummer dat hij tot nu toe op de plaat zette. Dat de single maar een mager succesje werd vergeleken bij eerdere megahits als I'll be missing you zegt veel over hoe het publiek hem het liefste hoort: gevoelig en sentimenteel, zoals het een R & B-zanger betaamt. Maar live is het wel een van de momenten waarop de show echt vlamt, en de Puff Daddy Family een spektakel neerzet, zoals je maar zelden ziet in de eigentijdse hip hop en R & B.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden