Drama

Pudor

Topzwaar portret van de schaamte

Floortje Smit

'Mijn beste jaren'. Zo heet het verzorgingshuis waar grootvader heen wil. Zo graag zelfs dat hij zich er op een dag gewoon meldt en weigert te vertrekken. Omdat een oude vlam in het tehuis woont. Maar ongetwijfeld ook omdat hij gewoon weg wilde uit die beklemmende atmosfeer die in het huis van zijn familie hangt. Op zoek naar betere jaren, hoe dan ook.

Pudor valt ergens te beschouwen als een omgekeerde mozaïekfilm: hier geen vreemden wiens levens door toeval met elkaar verweven raken, maar een handvol gezinsleden die wél bij elkaar in een huis wonen, maar verder in totaal gescheiden werelden leven. Opa is net weduwnaar. Vader Juan hoort dat hij hooguit zes maanden te leven heeft, maar besluit zijn familie niet in te lichten. Moeder Julia krijgt geheime erotische briefjes. Marisa, de worstelende puberdochter met een overdosis oogpotlood, is heimelijk verliefd op het enige meisje dat haar nog normaal behandelt op school. En de jongste zoon denkt dat hij spoken ziet. Niemand vertelt de ander iets – tenzij deze slaapt, dood is of een fantasiebeeld. Sporadische halfslachtige pogingen tot communicatie stranden omdat eigenlijk niemand wil luisteren.


Het is een verre van opwekkend portret dat de Peruviaanse schrijver Santiago Roncagliolo schetst van het doorsnee middenklasse gezin. De familieleden krijgen bovendien wel heel veel voor de kiezen, dat ze voornamelijk over zichzelf afroepen. Het geeft de film al bij voorbaat een zwaarte waar de regisserende broers David en Tristan Ulloa eigenlijk maar moeilijk raad mee weten. Eigenlijk zijn het kwetsbare mensen, hun personages, maar de schaamte waarmee ze worstelen wordt door de gebroeders Ulloa soms te hard ontmaskerd.


In grauw realistische tinten benadrukken ze de eenzaamheid door de familieleden zelden in hetzelfde beeld te vangen. Ieder zijn eigen shot, ieder op zijn eigen eiland. En ook buiten de deur stuntelen de personages wat af: individualisme en gebrek aan communicatie wordt op de gehele maatschappij geprojecteerd.


De beklemming is vakkundig vormgegeven, maar het maakt Pudor (dat zowel schaamte als stank betekent) wel topzwaar. Door te weinig lucht te geven, bieden de regisseurs de kijker twee keuzes: jezelf afsluiten voor de karakters of mee in hun ellende, wachtend op wat schrale troost.


Het is te danken aan de acteurs dat het tweede gebeurt. Vooral door Elvira Mínguez en Nancho Novo. Na ruim anderhalf uur ingehouden spel mogen ze samen voluit in een scène die zo schaamteloos is dat het ondanks al het zelfveroorzaakte drama moeilijk is níet voor hen te voelen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden