Theaterrecensie Tosca

Puccini’s Tosca door de Nederlandse Reisopera is een aangrijpende voorstelling met een ijzersterke cast (vier sterren)

Een nieuwe visie of een dieper inzicht krijgen we niet, maar who cares bij zo'n heerlijke Puccini? 

Beeld Nederlandse Reisopera

In het Rome van 1800 is zangeres Tosca verliefd op de revolutionair en schilder Mario Cavaradossi. Wanneer hij wordt opgepakt door de politie voor het verbergen van een ontsnapte politieke gevangene, krijgt Tosca de kans om hem te redden. De politiechef en ultieme bullebak Scarpia stelt een dealtje voor: Mario blijft leven, als zij met Scarpia naar bed gaat. Ze stemt in, maar Scarpia houdt zich niet aan de afspraak.

Bij het verhaal van Puccini’s opera Tosca denk je onwillekeurig aan #MeToo. Zelden is seksuele dwang en machtsmisbruik indringender verbeeld in het operarepertoire. Over Tosca wordt altijd gezegd dat de muziek groots en meeslepend is, maar het libretto nogal dun. Scarpia is de bordkartonnen slechterik, Tosca het stereotype van de jaloerse furie. Des te knapper dat het de jonge Britse regisseur Harry Fehr bij de Nederlandse Reisopera is gelukt om er een aangrijpend drama van te maken, als een supergeslaagde B-movie.

Noah Stewart als Mario Cavaradossi, de grote ster, in Tosca. Beeld Nederlandse Reisopera
Kari Postma als Floria Tosca in Tosca. Beeld Nederlandse Reisopera
Philip Rhodes als Il Barone Scarpia in Tosca. Beeld Nederlandse Reisopera

Fehr ensceneert de opera als een thriller in een politiebureau, in een dystopisch heden waarin Scarpia ieders handelingen via groezelige camerabeelden kan volgen. Agenten lopen af en aan met bewijsstukken in plastic zakjes. Op grote tv-schermen aan de wand zien we de kerk waarin Mario werkt, en waar hij Tosca en de ontsnapte Angelotti ontmoet.

De beelden zijn eerder opgenomen; de scènes spelen zich tegelijkertijd live af op het podium, ín het politiebureau. Die verdubbeling is spannend en speels. Als Mario over het ‘waterbekken’ zingt, bedoelt hij het wijwater in de kerk, maar op het podium loopt hij naar de watertank in het kantoor van de politie. Er ontstaat zo ook meer rust op de bühne, want alle scènes kunnen in één decor.

Een nieuwe visie of een dieper inzicht in menselijk drama krijgen we niet, maar who cares bij zo’n heerlijke Puccini? Onder leiding van David Parry geeft het Orkest van het Oosten een broeierige, ritmisch fijn doortimmerde vertolking, soms een beetje rommelig. De grootste troef van de productie is de uitzonderlijk goede cast. De Noorse (met Nederlandse wortels) Kari Postma vertolkt een waardige Tosca, die langzaam transformeert van oppervlakkige, jaloerse diva tot de kwetsbare geliefde die zich realiseert dat ze de controle kwijt is. Haar stem is vol, maar ook rijk aan details. Philip Rhodes als Scarpia is de perfecte engerd, met een donker randje in zijn timbre.

De grootste ster is echter de Amerikaanse tenor Noah Stewart als Mario Cavaradossi. Schijnbaar moeiteloos haalt hij de hoogste noten, met een ongelooflijk volume en zonder te schmieren. Nog geen vijf minuten op het podium en hij blaast al kippenvel door de zaal.

Beeld Nederlandse Reisopera
Beeld Nederlandse Reisopera

Tosca, opera. Door Nederlandse Reisopera, Orkest van het Oosten o.l.v. David Parry. Regie Harry Fehr. 16/10, Wilminktheater, Enschede. Tournee t/m 13/11. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.