Pseudo-romantiek over Cubaanse krasse knarren

Buena Vista Social Club. Het is bijna onvoorstelbaar, maar pakweg twee jaar geleden zei die naam niemand iets. De combinatie van oude mannen en Cuba leidde tot associaties met sigaren, communisme en rum, en niet tot gedachten aan swingende bejaarden, salsa en passievol bezongen vrouwelijk schoon....

Wim Wenders maakte een documentaire over het succes van de Buena Vista Social Club, een groep muzikanten die door Ry Cooder bij elkaar werd gebracht. De regisseur kiest daarbij voor de eenvoudige methode, die Sonia Herman Dolz eerder met succes beproefde bij Lágrimas Negras, over de groep Vieja Trova.

In tegenstelling tot Lágrimas Negras is Buena Vista Social Club geen ontroerend document. Wenders is gemakzuchtig te werk gegaan - lui bijna, alsof hij eigenlijk geen tijd had om mee te deinen met de mannen uit de Club.

De documentaire, met digitale camera's gedraaid, gaat gebukt onder het zonnige, pseudo-romantische beeld dat oprijst uit de beelden die Wenders in Havana draaide.

Hij laat Cooder, die voor Wenders de onverslijtbare soundtrack van Paris, Texas schreef, op een motor door de straten rijden, met de bedoeling de eenvoud van het Cubaanse leven te bezingen. Cooder is in Havana om opnieuw een cd op te nemen, met Ibrahim Ferrer - 'de Nat King Cole van Cuba'. De studio-sessies zijn versneden met ontmoetingen bij de muzikanten thuis, en met succesvolle concerten van de mannen in Amsterdam en New York.

Het resultaat is banaal, temeer omdat Wenders' concept dwars door de beelden heen steekt. De concerten zijn in donkere schaduwen gefilmd, terwijl de benepen woningen van Ferrer en zijn kompanen in felle tinten worden getoond - het geluk ligt volgens Wenders blijkbaar toch thuis, ondanks huiskamers ter grootte van een kolenkit en het bewind van Fidel Castro.

Ook de climax - een concert van de Buena Vista Social Club in de New Yorkse Carnegie Hall - is treurigstemmend. Wenders volgt enkele bandleden op hun dagtocht door Manhattan, mijmerend over Amerikaanse presidenten en andere verworvenheden van het beloofde land.

Stereotypen, clichés en oppervlakkige kletspraat - dat is wat Wenders' avontuur met de Buena Vista Social Club oplevert. Wat rest zijn de concertregistraties, die voor de echte liefhebbers een welkome afwisseling kunnen zijn van die ene cd waarmee de zegetocht van de krasse knarren begon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden