Prospero is een rijk en veelkleurig rootsalbum

 

Hoe mooi en ambachtelijk de 'country meets Crosby, Stills & Nash-pop' op debuut Actors & Liars (2012) ook was, het Volendamse AlascA kleurde toch net wat te keurig binnen de lijntjes.

Op opvolger Prospero hoor je vrijwel meteen dat met dat probleem is afgerekend: In Medias Res valt op door een lekker ruw gitaargeluid, een weids westerngevoel à la Ennio Morricone en een prachtig trompetje, wellicht geleend uit Alone Again Or van Love.

Het is de opmaat tot een rijk en veelkleurig rootsalbum, waarop AlascA overigens vaker neigt naar folkrock van bands als Midlake en Calexico dan naar pure country. Dat frontman Frank Bond een liedje kan schrijven (A Rhythm, When You Are Older) wisten we al. Dat AlascA een urgent album als Prospero in zich had, weten we nu ook.

De band gaf het album met zelfspot én bravoure het uiterlijk van een '25th anniversary classic album' (2015-2040), met tragikomische 'terugblik' in het cd-boekje. Donderdag houdt AlascA Prospero ten doop in het Amsterdamse Paradiso.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden