Prokofjev, Bartók

Op te weinig plaatsen trilt een gevoel van weemoed mee

Biëlla Luttmer

Zet twee briljante musici bij elkaar en je krijgt een cd waar je u tegen zegt, zullen ze bij Sony Classical hebben gedacht. Lang Lang, het Chinese wereldwonder van de piano, en dirigent Simon Rattle met zijn Berliner Philharmoniker; dat lijkt een mix met garantie op het vuurwerk, de tederheid en de stampende ritmen die je nodig hebt voor de concerten van Prokofjev en Bartók.

Beide mannen hadden er zin in: Lang Lang prijst de blazers van het orkest, Rattle kent geen pianist die de delicate schoonheid van Bartóks Tweede pianoconcert en Prokofjevs Derde zo overtuigend kan onthullen als Lang Lang.

Toch komt die wederzijdse warmte niet uit de verf. Rattles musici spelen briljant, maar met de coördinatie binnen het orkest wil het maar matig vlotten. Bij Lang Lang zijn alle nootjes raak, soms fel en zeker ook teer en kwetsbaar, maar onder de oppervlakte is het stil. Op te weinig plaatsen trilt een gevoel van weemoed mee. Te zelden raken ze de ziel die Prokofjev en Bartók hun concerten hebben meegegeven.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden